Relacja z OM CDM w Katowicach, 21-23.10.2011

Jako przedstawiciele diakonii modlitwy z całej Polski, spotkaliśmy się w dniach od 21.10.2011 do 23.10.2011 na Oazie Modlitwy Centralnej Diakonii Modlitwy, w gościnnym  Ośrodku Profilaktyczno-Szkoleniowym im. ks. Franciszka Blachnickiego w Katowicach.

Na co dzień, jako członkowie diakonii modlitwy w swoich diecezjach, rejonach i parafiach animujemy spotkania modlitewne, prowadzimy Seminaria Odnowy Wiary i organizujemy Oazy Modlitwy. Tym razem mogliśmy się spotkać, by „zaczerpnąć” i wzmocnić się.

Tematem naszej OM były słowa Pisma Świętego zawarte w wersetach Flp 2,11-15: ”(...) aby wszelki język wyznał, że Jezus Chrystus jest Panem!”, które towarzyszyły nam podczas konferencji, jak i podczas naszego namiotu spotkania.

Słowa te były również inspiracją do zadania pytań, nad którymi zastanawialiśmy się podczas spotkań w grupach:

• W jaki sposób w naszej posłudze realizować ideał Chrystusa Sługi?
• Jak odczytuje w praktyce codzienności wezwanie do uniżenia?

Konferencję na temat różnych aspektów „głoszenia Pana Jezusa”, w nawiązaniu do powyższych pytań, wygłosił dla nas Aleksander Bańka, jedne z liderów Centrum Duchowości Ruchu Światło-Życie, działającego w Tychach.

Konferencja ta oparta była w dużej mierze na przekazaniu osobistego doświadczenia swoich zmagań duchowych i skupiła się wokół biblijnego pojęcia „ogołocenia”. Po jej wysłuchaniu wyrosło w nas przekonanie, że „ogołocenie” jako stan duszy wynikły z Bożego działania, wydaje się warunkować naszą zdolność do prawdziwej służby.

Słowo „ogołocenie” powracało również podczas dzielenia się w czasie „godziny świadectw”, jak i podczas naszych rozmów po samej konferencji, gdzie wielu z nas zauważyło potrzebę nowego określenia, czy też zweryfikowania swoich postaw w odniesieniu do swojej służby dla Kościoła.

Kulminacyjnym momentem naszej OM była modlitwa podczas XVII Tyskiego Wieczoru Uwielbienia, na który zostaliśmy zaproszeni do parafii pw bł. Karoliny Kózkówny w Tychach.

W czasie tego charyzmatycznego czuwania, mogliśmy modlić się wraz z czterema tysiącami wiernych, którzy przyjechali tam z różnych miejsc Śląska i nie tyko, aby chwalić Pana i prosić o wyleczenie i uzdrowienie. Patrząc na ilość zgromadzonych tam ludzi, nieodparcie nasuwało nam się skojarzenie z tłumami, które kiedyś chodziły za Panem Jezusem, czekając na jego dotknięcie... W znaku relikwii obecny z nami był św. Ojciec Pio oraz bł. Jan Paweł II.

Wysłuchując odczytywanych podczas tego wieczoru świadectw, dotyczących Bożego działania, które wpłynęły do ośrodka od czasu ostatniej modlitwy podczas TWU, mogliśmy dojść do przekonania o tym, że Nasz Pan również dziś nie pozostaje głuchy na nasze wołania. Wszelka prośba nie pozostanie bez odpowiedzi. Podczas modlitwy mogliśmy też usłyszeć słowa pokrzepienia i nadziei, wypowiadane pod natchnieniem Ducha Świętego przez prowadzących modlitwę, a kierowane do konkretnych ludzi, wymienianych najczęściej z imienia i wieku.

Następnie Pan Jezus przechadzał się wśród nas niesiony przez kapłana w postaci Najświętszego Sakramentu. Pochylał się nad nami i błogosławił nam, a torujący mu drogę akolici, jednocześnie stale modlili się o osłonę. Tego przeżycia Bożej bliskości na pewno nigdy nie zapomnimy.

Po zakończeniu Eucharystii i czuwania modlitewnego, zaproszeni zostaliśmy jako uczestnicy OM CDM, przez grupę posługujących, którzy przygotowują i animują TWU, do uczestnictwa w rozeznawaniu i dzieleniu się po samej modlitwie. Otwartość i szczerość dzielenia się, które odbywało się przecież w obecności nas, czyli uczestników OM z prawie całej Polski, zaskoczyła nas i utwierdziła w przekonaniu o Bożej inspiracji całego tego dzieła. Stali przed nami ludzie skromni, nie wywyższający się, gotowi do wyznania swoich słabości, ale i nie obawiający się wypowiadania głośno słów, które świadczyły o ich otwartości na Boże natchnienia i działania. Niektórzy z nich mówili również o przeszkodach fizycznych i duchowych, których doznawali podczas przygotowań do TWU. W tym momencie wielu z nas uświadomiło sobie, że kiedy u siebie animowaliśmy podobne modlitewne działania to przeżywaliśmy bardzo podobne doświadczenia.

Czynny udział w dzieleniu się po modlitwie na Tyskim Wieczorze Uwielbienia, przygotuje nas na pewno do śmielszego podejmowania inicjatyw modlitewnych i animowania modlitwy charyzmatycznej w naszych parafiach, jak i duchowego wspierania wszelkich działań podejmowanych przez nasz Ruch.

Po tym wszystkim czego doświadczyliśmy, słowa ks. Franciszka Blachnickiego: „Dlatego w całym procesie odnowy Kościoła lokalnego diakonia modlitwy musi być widziana jako diakonia fundamentalna” nabrały dla nas nowego, głębszego znaczenia. Pokazały, że działania podejmowane przez nasze diakonie modlitwy niosą z sobą wielką odpowiedzialność i są kluczowe dla wspierania dzieła ewangelizacyjnego, do którego Ruch Światło-Życie został powołany.

Grzegorz Machoń

DDM Tarnowskie Góry, diecezja gliwicka

ZOBACZ ZDJĘCIA

« poprzednia		następna »