Wpisy z luty, 2009

Notatnik wielkopostny

 

Okres czterdziestu dni w roku liturgicznym poprzedzający obchód Zmartwychwstania Pańskiego, zwany okresem Wielkiego Postu albo - jak obecnie się proponuje - okresem Przygotowania Paschy, historycznie związany jest ściśle z instytucją katechumenatu.
W tym okresie katechumeni, uznani po dłuższym czasie formacji za dostatecznie dojrzałych, przygotowywali się już bezpośrednio do przyjęcia sakramentów inicjacji chrześcijańskiej: chrztu, bierzmowania i Eucharystii. Okres ten nazwany „okresem oczyszczenia i oświecenia” (tempus purificationis et illuminationis) był okresem kilkutygodniowych, intensywnych rekolekcji, ćwiczeń duchowych, mających przygotować serce na przyjęcie łaski nowego życia przez przyjęcie sakramentów odrodzenia.
Okres ten rozpoczynał się w pierwszą niedzielę Wielkiego Postu specjalnym obrzędem zwanym electio (wybranie) albo inscriptio nominum (zapisanie imion), albowiem wyrażał on, iż Kościół w oparciu o wybranie Boże, dopuszcza katechumenów do sakramentów inicjacji.
Odnowiony przez II Sobór Watykański porządek katechumenatu zachowuje ten starochrześcijański podział na okresy oraz obrzędy w nie wprowadzające. Księga liturgiczna zawierająca ten porządek (Ordo initiationis christianae adultorum - Obrzędy chrześcijańskiego wtajemniczenia dorosłych) zaleca równocześnie, aby wzorując się na nim starano się w duszpasterstwie uzupełniać formację chrześcijańską tych, którzy otrzymali chrzest jako niemowlęta.

Na tym zaleceniu opiera się cały system formacji deuterokatechumenalnej przyjęty i realizowany w Ruchu Światło-Życie.
Po ewangelizacji i okresie postewangelizacji następuje, na zakończenie oazy rekolekcyjnej I stopnia, podczas specjalnego obrzędu przyjęcie do deuterokatechumenatu. Oaza II stopnia rozpoczyna drugi etap formacji deuterokatechumenalnej, skoncentrowany wokół liturgii i sakra-mentów.
W tym etapie czas Wielkiego Postu, odpowiadający okresowi „oczyszczenia i oświecenia”, ma być okresem intensywnej pracy wewnętrznej, który ma się zakończyć odnową przyrzeczeń chrztu w ramach Triduum Paschalnego i Wigilii Paschalnej. Notatnik ten ma być pomocą w pracy własnej w tym okresie. Wierne pójście za jego wskazaniami sprawi, że cały ten okres stanie się dla uczestnika formacji deuterokatechumenalnej czasem prawdziwych rekolekcji.
Notatnik podaje na każdy dzień najpierw sugestie do „osobistego przygotowania do liturgii” w przeddzień wieczorem. Zawierają one te elementy, które w poprzednich notatnikach związanych z formacją „Dziesięciu kroków ku dojrzałości chrześcijańskiej” mieściły się w co¬dziennym studium Biblii oraz w praktyce Namiotu Spotkania. Druga część sugestii na każdy dzień dotyczy modlitwy porannej, trzecia wierności słowu Przymierza w ciągu dnia (odpowied¬nik praktyki „słowa życia”). Ponadto notatnik sugeruje codzienne uczestnictwo we Mszy świętej. W miejscu, gdzie jest to przypomniane, można zanotować pewne myśli związane z udziałem w zgromadzeniu eucharystycznym.
Całość pracy wewnętrznej tego okresu ujęta jest w haśle odnowy Przymierza z Bogiem, bo taka jest istota odnowy chrztu. Stąd tytuł notatnika „Zawieram z wami przymierze”.
Uzupełnieniem Notatnika jest porządek nabożeństw i celebracji wzorowanych na celebracjach OICA przewidzianych na okres „oczyszczenia i oświecenia” łącznie z propozycją ukształtowania i przeżycia Triduum Paschalnego. To opracowanie dotyczy pracy i drogi całej wspólnoty deuterokatechumenalnej w tym okresie. Jednak w wypadku, gdy program wspólny jeszcze nie będzie mógł być zrealizowany, praca własna związana z Notatnikiem tym bardziej powinna być prowadzona, by pomnożyć owoce całego wcześniej odbywanego cyklu formacji duchowej.


Ewangelizacja w Ruchu

Podręcznik do ewangelizacji

Ks. Franciszek Blachnicki:
Ewangelizacja w procesie budowania nowej parafii

Oaza ewangelizacji
-podręcznik

Oaza ewangelizacji
-notatnik


Spotkania nad Ewangelią św. Łukasza

Jeżeli byłeś na projekcji filmu JEZUS (nakręconego wg Ewangelii św. Łukasza), to z pewnością stanąłeś znów wobec pytania: „Kim dla mnie jest Jezus z Nazaretu”? Być może nie po raz pierwszy zadałeś sobie to pytanie, a może właśnie pod wpływem filmu, poprosiłeś Jezusa, aby wszedł w twoje życie.
W każdym razie przeżycia związane z filmem JEZUS domagają się pewnego uporządkowania i utrwalenia.
Dlatego proponujemy ci cztery spotkania ewangelizacyjne nad Ewangelią św. Łukasza w grupie kilku innych osób, mających podobne zainteresowania. Są one tak ułożone, że mogą ci pomóc w przeżyciu osobistego spotkania z Bogiem przez Jezusa Chrystusa. Wiążą się one z czterema podstawowymi prawdami Ewangelii, które stanowią zarazem cztery zasady poznania Boga, a które nazwać by można Czterema prawami życia duchowego.
Nie są to prawdy nowe w stosunku do tych, które znasz z nauki katechizmu, ale może zagubiły się gdzieś wśród mnóstwa innych prawd, tak iż nie uświadomiłeś sobie ich znaczenia fundamentalnego dla twojego życia chrześcijańskiego.
Tymczasem prawdy te muszą zawsze tkwić w naszej świadomości, jako prawdy życiowe, nadające sens i kierunek naszemu życiu. W tym sensie nazywamy je również prawami życia duchowego.

Przekazywanie tych praw jest zadaniem ewangelizacji. Ewangelizacja ta zwraca się przede wszystkim do ludzi jeszcze nie wierzących w Chrystusa. Ale również ludzie już w jakiś sposób wierzący i praktykujący wymagają ewangelizacji, jeżeli faktycznie nie są świadomi jeszcze fundamentalnego znaczenia owych praw życia duchowego i nie żyją według nich.
Dlatego nasze cztery spotkania, których treścią będą te cztery prawa (czy prawdy) nazwalibyśmy spotkaniami ewangelizacyjnymi.

Cztery podstawowe prawdy, które poznamy na tych spotkaniach są następujące:
I. Bóg miłuje cię i ma wobec ciebie wspaniały plan.
II. Człowiek jest grzeszny, oddzielony od Boga i nie może poznać Boga i Jego miłości, ani realizować w swoim życiu Jego planu.
III. Jedynie Jezus Chrystus może usunąć tę przeszkodę, którą jest grzech; tylko przez Niego możemy poznać i przeżyć Bożą miłość.
IV. Dopiero wtedy, gdy osobiście przyjmiemy przez wiarę Jezusa jako naszego Pana i Zbawiciela, możemy poznać i doświadczyć miłości Boga i przyjąć plan wobec każdego z nas.

W proponowanych spotkaniach ewangelizacyjnych będziemy się opierali przede wszystkim na cytatach z Ewangelii św. Łukasza. Cytaty oznaczamy przyjętymi powszechnie skrótami: np. zapis Łk 3, 16 odczytujemy: Ewangelia św. Łukasza, rozdział 3, wiersz 16.

Uwagi o metodzie pracy

1. Postaraj się przeczytać całą Ewangelię św. Łukasza, aby mieć pełniejszy obraz tego, co Jezus czynił i czego nauczał. Staraj się przeczytać codziennie jeden rozdział. Przeczytanie całej Ewangelii zajmie ci około trzech tygodni. Przed czytaniem odmów krótką modlitwę, np.: „Boże, bardzo pragnę poznać Twoją prawdę, pomóż mi, bym mógł ją zrozumieć i postępować według niej w życiu”.
2. Staraj się uczestniczyć we wszystkich spotkaniach (będą się one odbywały jeden raz w tygodniu przez cztery tygodnie, każde trwać będzie około godziny). Udział w tych spotkaniach jest bardzo ważny, pozwala doświadczyć w sposób wyraźny (i osobisty) czym jest obecność Jezusa w życiu człowieka.
3. Zasady pracy podczas spotkania:
a) przeczytaj pytania;
b) wyszukaj i przeczytaj cytaty z Pisma świętego;
c) przeczytaj także sąsiednie wersety w celu zapoznania się z kontekstem określonego cytatu;
d) wpisz odpowiedzi na pytania;
e) próbuj podzielić się swoimi myślami z całą grupą, gdyż twoje uwagi mogą by ważne i potrzebne dla nich.


Spotkania nad Ewangelią św.Jana

I. Animator   

Pomagać innym wzrastać w Chrystusie - to wielki przywilej! Jednakże łączy się z nim odpowiedzialność, która może być dla ciebie problemem, jeśli przedtem nie prowadziłeś zajęć w grupie. Celem tego podręcznika jest dokładne podanie, w jaki sposób przeprowadzać każde spotkanie; da ci on też pewność siebie w przeprowadzaniu zajęć.
Podręcznik składa się z ogólnego wprowadzenia metodycznego oraz ze szczegółowych konspektów spotkań. Wprowadzenie ogólne pomoże ci zrozumieć cel całej serii spotkań. Następnie w całości opiszemy każde spotkanie łącznie z instrukcjami dla prowadzącego, pyta-niami i wskazówkami do dyskusji.
Prowadząc spotkanie, musisz ponadto mieć przy sobie Notatnik uczestnika z wypisanymi odpowiedziami na pytania.
Korzystając z tych pomocy - jeżeli zachowasz postawę pokorną i będziesz miał wiarę, która mówi: „Boże, dziękuję Ci z góry za wzrost duchowy, którego udzielasz uczestnikom mojej grupy” - możesz prowadzić te zajęcia z pewnością uzyskania dobrych wyników.

Twoje przygotowanie do każdego spotkania obejmuje:
1. Codzienną modlitwę za poszczególne osoby z twojej grupy.
2. Codzienne dziękowanie Bogu z góry za to, czego nauczy was wszystkich.
3. Przestudiowanie cytatów i przygotowanie odpowiedzi na pytania z każdego spotkania. Dobra znajomość odpowiednich miejsc w Piśmie św. i odpowiedzi na pytania z Notatnika pomoże ci w uzyskaniu większej pewności siebie w trakcie rozmowy.

II. Cele grupy poewangelizacyjnej

1. Uświadomić każdemu, co to znaczy stać się nowym człowiekiem, czyli autentycznym i żywym chrześcijaninem.
Musisz być wyczulony na indywidualne postawy i podkreślać różnicę między kimś, kto tylko zna studiowany materiał, a kimś, kto czyni go zasadą swojego postępowania.
2. Uświadomić każdemu, że posiada wiarę konieczną do zbawienia.
Wielu ludzi nie jest pewnych swego stosunku do Boga. Po czterech spotkaniach ewangelizacyjnych każda osoba w twojej grupie powinna już umieć wyrazić swój osobisty stosunek do Chrystusa. Powinna też rozumieć, że jej zbawienie zależy przede wszystkim od wiary i zaufania Chrystusowi. Zbawienie bowiem nie jest dziełem człowieka i jego dobrych uczynków, chociaż wiara rodzi owoce dobrych uczynków i domaga się ich.
3. Wprowadzić każdego członka grupy na drogę wzrastania w życiu chrześcijańskim.
W trakcie 8 tygodniowego kursu członkowie twojej grupy poznają zasady chrześcijańskiego wzrostu oraz życia napełnionego Duchem Świętym. Poza tym nauczą się, jak studiować słowo Boże i żyć nim.

III. Metoda pracy

W proponowanej metodzie pracy animator jest raczej prowadzą¬cym rozmowę niż nauczycielem. Zachowując taką postawę, pozwala grupie uczyć się bezpo¬średnio z Pisma św. Daje ono odpowiedzi, jakich człon¬kowie grupy potrze¬bu¬ją. Sięgając codziennie do Pisma świętego, mogą uczyć się sami, bez nauczyciela. Dzięki temu wchodzą na drogę wzrostu chrześcijańskie¬go.
Zadaniem animatora jest wprowadzenie tematu, pomoc grupie w udzielaniu odpowie¬dzi na pytania oraz podsumowanie oma¬wia¬nego tematu.


Domowy Kościół I rok pracy

Wyrażenie krąg rodzinny używane jest w Ruchu Domowy Ko­ściół (będącym częścią Ruchu Światło-Życie), w znaczeniu podwójnym.
Raz ma znaczenie osobowe i oznacza grupę kilku małżeństw (3-7) pragnących wzajemnie się wspomagać w dążeniu do bu­do­eania w swo­ich rodzinach „domowego Kościoła” według du­cho­wo­ści, programui metod proponowanych przez Ruch Domowy Kościół.
Kiedy indziej przez krąg rodzinny rozumie się to, co ma być głów­nym środkiem do osiągnięcia tego celu, mianowicie mię­sięcz­ne spo­tka­nie tych małżeństw, które należą do kręgu, prze­bie­ga­ją­ce według usta­lo­ne­go programu i metody. W tym sensie mówi się o kręgu mie­sięcz­nym.
Podręcznik, który przedstawiamy, ma służyć pomocą kręgom ro­dzin­nym rozpoczynającym pracę w kręgach miesięcznych.
Jego część I zawiera pewne, wynikające z doświadczeń, wskazówki dotyczące zakładania nowego kręgu rodzinnego Ruchu oraz uwagi o pro­ce­sie wzrostu takiego kręgu. W części II podajemy najpierw in­for­ma­cje ogólne o przebiegu spotkań, a następnie szczegółowe wskazania do­ty­czą­ce programu i sposobu przeprowadzenia poszczególnych krę­gów mie­sięcz­nych. W ciągu pierwszego roku pracy kręgu rodzin prze­wi­du­je się 8 spotkań, podczas których ich uczestnicy omawiać będą po­szcze­gól­ne punkty podstawowego programu formacyjnego Ruchu Do­mo­wy Ko­ściół oraz zapoznają się z określonymi praktykami, które przyjmą potem, w chwili włączenia się do Ruchu, jako zobowiązania.

Zakłada się, że w nowo powstałych kręgach niektóre z małżeństw uczestniczyły już w wakacyjnej oazie rekolekcyjnej, przeżyły inicjację w duchowość małżeńską Ruchu, będą więc mogły wprowadzać w nią in­nych.
Małżeństwa pragnące włączyć się do kręgu powinny zapoznać się z broszurką zatytułowaną: „Domowy Kościół. Ruch wspólnot ro­dzin­nych w ramach Ruchu Światło-Życie. Informacje”, zawierającą pre­zen­ta­cję Ruchu Domowy Kościół.
Pragniemy, by służył on pogłębieniu formacji życia chrze­ści­jań­skie­go małżeństw i rodzin.


Podręcznik Oazy Dzieci Bożych I stopnia

Metoda rekolekcyjna zwana Oazą Dzieci Bożych została opracowana na piśmie już w roku 1958. Wtedy to Centrala Krucjaty Wstrzemięźliwości w Katowicach, która w tym czasie organizowała rekolekcje dla dzieci metodą oazy, wydała teczkę duszpasterską «Oaza Dzieci Bożych» dla prowadzących rekolekcje tą metodą.
W roku 1963 metoda rekolekcyjna oazy została opracowana naukowo w obszernym (liczącym 400 stron maszynopisu) studium pt. „Metoda przeżyciowo-wychowawcza dziecięcych rekolekcji zamkniętych” (Praca licencjacka na KUL).
Pewne fragmenty tego studium zostały włączone później do drugiego wydania (w r. 1973) Teczki Oazy Dzieci Bożych.
Ponieważ sama metoda Oazy Dzieci Bożych oraz większość związanych z nią opracowań i materiałów powstała w okresie przedsoborowym, dlatego konieczne było nowe wydanie teczki uwzględniające wymagania soborowej odnowy.
Materiały pomocnicze do prowadzenia Oazy Dzieci Bożych domagały się uzupełnienia również ze względu na dzieci przychodzące po raz drugi do oazy. Dla nich okazał się potrzebny program Oazy Dzieci Bożych II stopnia. (Z wprowadzenia do wydania czwartego.)
Dalszy rozwój Oazy Dzieci Bożych i Duszpasterstwa Służby Liturgicznej ukazał potrzebę wprowadzenia również trzeciego stopnia oazy dla dzieci.

W latach osiemdziesiątych Krakowski Ośrodek Duszpasterstwa Służby Liturgicznej opracował podręczniki Oazy Dzieci Bożych II i III stopnia. Obecnie Oaza Dzieci Bożych widziana jest w dziesięcioletnim cyklu formacyjnym Służby liturgicznej jako wprowadzenie do kolejnego etapu pracy nad sobą ministranta lub członkini scholi. Pierwszy stopień Oazy Dzieci Bożych jest przeznaczony dla dzieci, które ukończyły 4 klasę szkoły podstawowej, a w formacji liturgicznej przeżyły już etap kandydata i choralisty. W klasie piątej podejmą formację ministranta światła (chłopcy) lub scholistki (dziewczęta).
Program Oazy Dzieci Bożych został tak pomyślany, aby dzieci starsze mogły bez większych trudności włączyć się w formację drugiego lub trzeciego stopnia, mimo że nie zetknęły się wcześniej z wychowaniem według programu Służby Liturgicznej i Ruchu Światło-Życie.
Ukazujące się obecnie piąte wydanie podręcznika „Oaza Dzieci Bożych I stopnia” jest powtórzeniem w zmienionej szacie graficznej wydania czwartego. Nie wprowadzono w nim żadnych zmian, mimo że dostrzega się ich potrzebę. Nowe opracowanie Oazy Dzieci Bożych I stopnia wymaga zaangażowania w tę sprawę zespołu specjalistów.
Tym czasem jednak, ponieważ poprzednie wydanie się wyczerpało, zdecydowano się wydać podręcznik w dotychczasowym kształcie.
Ufamy, że następne wydanie będzie już wydaniem poprawionym. Prosimy moderatorów o podzielenie się własnymi doświadczeniami i sugestiami dotyczącymi oaz dzieci Bożych.


Podręcznik Oazy Nowej Drogii II stopnia

1. Oaza Nowej Drogi w systemie formacyjnym
Ruchu Światło-Życie
  

Najważniejszym powodem powstania nowego cyklu formacyjnego w ramach programu Ruchu Światło-Życie, nazwanego Oazami Nowej Drogi, była reforma oświatowa, z której wyłonił się dodatkowy szczebel edukacji: szkoły gimnazjalne. Pojawiło się zatem pytanie o odrębny program dostosowany do potrzeb gimnazjalistów. Innym motywem opracowania nowego programu stało się narastające od dłuższego czasu w kręgach moderatorów i animatorów ruchu wołanie o reformę starych podręczników formacyjnych, obejmujących między innymi Oazę Stopnia Podstawowego. Reforma ta, zachowując założenia teologiczne i ducha opracowań założyciela Ruchu Światło-Życie, miałaby dostosować formę przekazu prawd wiary i zasad duchowego życia do mentalności współczesnego człowieka.
Tak więc propozycja programu Oaz Nowej Drogi jest próbą sprostania przedstawionym powyżej wyzwaniom i powstałym uwarunkowaniom, które stanowią zbiór swoistych „znaków czasu” dla kontynuatorów dzieła ks. Franciszka Blachnickiego.

Podstawowym punktem odniesienia dla nowego programu oazowego musi być dostosowanie go do założeń formacji podstawowej Ruchu, które stanowią część jego charyzmatu. A ponieważ program Ruchu Światło-Życie opiera się na strukturze i zasadach katechumenalnych, więc treść opracowań formacyjnych Oaz Nowej Drogi powinna wpisywać się w schemat procesu inicjacji chrześcijańskiej, zawierający etapy:
ewangelizacji, formacji i diakonii. W takim ujęciu czas formacji uczniów gimnazjum należy odnieść do etapu preewangelizacji, względnie prekatechumenatu, który jest okresem przygotowania uczestniczących w nim osób do owocnego przyjęcia chrześcijańskiego kerygmatu.
Sama zaś nazwa programu: „Oaza Nowej Drogi” – wskazuje na intencję nawiązania do takich biblijnych pojęć, jak „nowe życie” i „nowy człowiek” oraz do terminu „droga”, którym określano chrześcijaństwo w czasach apostolskich (por. Dzieje Apostolskie: 9, 2; 18, 25 n; 19, 9. 23; 24,22).
Sformułowania ogólnych haseł wyznaczających tematykę poszczególnych stopni niniejszego programu są analogiczne do haseł stanowiących punkt wyjścia dla zagadnień poruszanych w ramach stopni formacji podstawowej Ruchu Światło - Życie. Tak więc na pierwszym stopniu Oazy Nowej Drogi treść przeżyć rekolekcyjnych koncentruje się wokół hasła „ja” i zawiera rozważania nad tożsamością człowieka wierzącego. Ponadto stanowi próbę porządkowania jego wnętrza przez refleksję nad podstawowymi atrybutami człowieczeństwa oraz jest spojrzeniem w przyszłość uczestników oczyma wiary.
Z kolei drugi stopień, podejmując zagadnienia dialogu i spotkania - hasło: „ty” - omawia specyfikę relacji człowieka do poszczególnych Osób Trójcy Świętej, do Matki Bożej oraz do rodziców; przypomina o warunkach mających wpływ na jakość spotkania z drugą osobą oraz ukazuje relacje międzyludzkie w świetle doświadczenia wiary.
Wreszcie tematyka trzeciego stopnia, wyrażona w haśle „my” obejmuje refleksję nad fundamentami chrześcijańskiej wspólnoty, podejmuje rozważania nad wartościami tworzącymi więzi wspólnotowe oraz ukazuje konsekwencje płynące z przynależności do społeczności Kościoła, który powstał jako owoc Tajemnicy Paschalnej Chrystusa.
Formacja „w ciągu roku” po poszczególnych stopniach Oaz Nowej Drogi omawia zagadnienia podobne do tych, które były poruszane na oazach wakacyjnych, uzupełniając je o tematy, na które zabrakło czasu i miejsca na rekolekcjach. Tak więc w trakcie trzech lat gimnazjalnych (a właściwie dwóch i pół, bo drugi semestr trzeciej klasy ma być już etapem ewangelizacji) formacja koncentruje się na przygotowaniu w sercach młodzieży odpowiedniego podłoża pod zasiew Dobrej Nowiny, podejmując refleksję nad elementami personalistycznej koncepcji człowieka i otaczającej go rzeczywistości. Koncepcji tej towarzyszą pojęcia podstawowe dla budowania trwałych fundamentów duchowości chrześcijańskiej, takie jak: osoba, wolność, miłość, prawda, służba, dialog, spotkanie, ofiara, wspólnota, itp.
Takie ujęcie programu Oaz Nowej Drogi pozwala na obszerne wykorzystanie treści opracowanych przez ks. F. Blachnickiego zawartych w dawnym programie formacyjnym Ruchu, który był w użyciu przed 1977 rokiem, w tym również materiałów z Podręcznika Oazy Stopnia Podstawowego.
Oaza Nowej Drogi pierwszego stopnia, rozpoczynająca niniejszy program jest przewidziana dla osób kończących szkołę podstawową (wakacje po VI klasie), oaza drugiego stopnia - po pierwszej klasie gimnazjum, zaś oaza trzeciego stopnia - po drugiej klasie gimnazjalnej. Ponieważ program Oaz Nowej Drogi nie stanowi tak zintegrowanej i zarazem zwartej całości jak program formacji katechumenalnej Ruchu, więc uczniowie gimnazjum wyjeżdżający na rekolekcje po raz pierwszy mogą uczestniczyć w Oazie Nowej Drogi tego stopnia, który jest przewidziany dla ich wieku, niezależnie od długości trwania ich dotychczasowej formacji. Natomiast wyjazd na Oazę Nowego Życia I stopnia nadal pozostanie ściśle uzależniony od uczestnictwa w etapie ewangelizacji, który rozpoczyna się w drugim semestrze roku szkolnego po Oazie Nowej Drogi III stopnia i na ogół przypadałby na wakacje po III klasie gimnazjum. Z powyższego zestawienia wynika, że w prezentowanej koncepcji formacji nie ma miejsca na Oazę Stopnia Podstawowego, której treści włączono we wszystkie trzy stopnie Oaz Nowej Drogi.
Ponieważ treść wakacyjnych stopni Oaz Dzieci Bożych nie jest ściśle powiązana z formacją w ciągu roku, więc wspólnoty służby liturgicznej, realizujące formację kandydata, choralisty, ministranta światła, ministranta księgi i ministranta ołtarza mogłyby ją łączyć z programem rekolekcji Oaz Nowej Drogi. Natomiast Oazę Dzieci Bożych I stopnia należałoby przesunąć na wakacje po III klasie szkoły podstawowej i odpowiednio ODB II stopnia - po IV klasie, zaś ODB III stopnia - po V klasie szkoły podstawowej.

2. Założenia programowe Oazy Nowej Drogi II stopnia (droga piętnastu dni)

Czas formacji w ramach programu dla gimnazjalistów jest - jak już powiedziano - czasem preewangelizacji, zaś wyjazd na drugi stopień Oazy Nowej Drogi może być dla części młodzieży ich pierwszym zetknięciem z formą rekolekcji typu przeżyciowego, stanowiących istotną część charyzmatu Ruchu Światło-Życie. Z tego też powodu intensywność doświadczenia wiary przez uczestników, ale też i różne inne, nieraz zupełnie drugorzędne elementy programu rekolekcji, często będą miały decydujący wpływ na późniejszą kontynuację, względnie porzucenie drogi formacji oazowej. Dlatego też należy zwrócić uwagę na to, by każdy z różnorodnych aspektów rekolekcyjnej rzeczywistości stanowił zachętę do podejmowania trudów związanych z wymogami rozwoju życia duchowego. Warto też pamiętać, że motywy przyjazdu poszczególnych osób na oazę mogą być różne i niekoniecznie związane z uświadomionym pragnieniem pogłębiania życia wiary, co zakłada się w stosunku do uczestników formacji podstawowej Ruchu, którzy przed wyjazdem na pierwszy stopień ONŻ powinni już przez ewangelizację doświadczyć początków swojego nawrócenia oraz osobowej więzi z Chrystusem.
Program Oazy Nowej Drogi II stopnia koncentruje uwagę uczestników na relacjach międzyosobowych, stanowiących ważny i nieodłączny aspekt życia każdego człowieka. Pierwsze trzy dni oazy poświęcone są uporządkowaniu i pogłębieniu osobistych odniesień uczestników do poszczególnych Osób Trójcy Świętej. Czwarty dzień rekolekcji stanowi okazję do zastanowienia się nad znaczeniem pobożności maryjnej w życiu duchowym każdego wierzącego, zaś piąty dzień przypomina i omawia obowiązek okazywania czci i szacunku w stosunku do własnych rodziców.
Tajemnice bolesne różańca (dni 6-10) są czasem refleksji nad warunkami niezbędnymi do nawiązania i rozwoju głębokich relacji z innymi ludźmi. Należą do nich: poznanie motywów własnego postępowania, uświadomienie i przeanalizowanie znaczenia różnych, w tym niewerbalnych komunikatów, wysyłanych przez każdego człowieka do otaczających go ludzi (tzw. „mowa ciała”), a także odkrywanie wpływu na proces rozwoju lub destrukcji relacji międzyludzkich wzajemnie przeciwstawnych postaw, takich jak: pokora, przebaczenie i pragnienie służby człowiekowi – z jednej strony, oraz pychy, obłudy i nieszczerości – z drugiej.
Tajemnice chwalebne różańca (dni 11-15) stanowią okazję do spojrzenia na więzi międzyludzkie w świetle wiary. Dar nowego życia, będący owocem Tajemnicy Paschalnej Chrystusa, zobowiązuje Jego uczniów do dawania chrześcijańskiego świadectwa na różnych poziomach życia. Ma to być najpierw świadectwo odnowionej wiary w Boga, następnie świadectwo nowej kultury – rozumianej jako wolność od różnych nałogów oraz trwanie w postawie skromności i czystości, wreszcie zaangażowanie w różne dzieła apostolskie, które przyczyniają się do umacniania wspólnoty Kościoła i do szerzenia zasad Ewangelii w świecie.
Podejmowanej refleksji towarzyszy, zgodnie z oazowym charyzmatem, Niepokalana. Godziny Słowa Bożego z pierwszego i czternastego dnia rekolekcji spinają jakby klamrami wysiłek kroczenia drogą wiary po śladach Maryi i pod Jej przewodnictwem.
Jeżeli chodzi o punkty ciężkości Oazy Nowej Drogi II stopnia, to można by wskazać przede wszystkim na celebrację Sakramentu Pokuty i Pojednania, przeżywaną dziesiątego dnia oazy wraz z poprzedzającym ją wieczornym rachunkiem sumienia (por. dzień dziesiąty). Stanowią one podsumowanie podejmowanych od początku rekolekcji rozważań i jednocześnie okazję do uporządkowania i odnowienia – z pomocą łaski Bożej otrzymanej w Sakramencie Pokuty – wszelkich relacji łączących nas z Bogiem i z ludźmi.

Dodatkowym elementem podkreślającym wagę aktu przebaczenia grzechów i odnowienia więzi z innymi jest wyprawa pojednania, która w zależności od wybranej formy (por. konspekt wyprawy otwartych oczu dziesiątego dnia rekolekcji) może znacznie rozszerzyć zakres przyjmowanego sakramentu i jego skuteczność.
Ważnym i nowym elementem programu Oaz Nowej Drogi jest ponadto nabożeństwo Drogi Światła (Via lucis) z jedenastego dnia rekolekcji, które zgodnie z zaleceniem Stolicy Apostolskiej, zawartym w „Dyrektorium O Pobożności Ludowej i Liturgii”, wydanym przez Kongregację ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów, ma kierować pobożność chrześcijańską ku kontemplacji całej Tajemnicy Paschalnej Chrystusa, uzupełniając w ten sposób tradycje duchowości pasyjnej, charakterystyczne dla Kościoła Zachodniego, a zawarte w nabożeństwie Drogi krzyżowej, odbywanej w dziewiątym dniu oazy.
Podobnie jak na innych oazach, trzynasty dzień rekolekcji jest połączony z pielgrzymką na dzień wspólnoty, którą poprzedzają odpowiednie przygotowania wraz z wieczornym czuwaniem modlitewnym, przeżywanym w dwunastym dniu oazy.


Wprowadznie w Biblię

Jedenaście kręgów biblijnych jest kontynuacją kręgów biblijnych Oazy Nowego Życia II stopnia. Przedmiotem poznawania i studiowania Pisma świętego była wtedy Księga Wyjścia, jedna z 73 ksiąg biblijnych.
Podczas jedenastu spotkań pooazowych, w okresie od początku roku szkolnego do Adwentu, będziemy zapoznawali się z treścią wszystkich ksiąg biblijnych, odwołując się do wybranych tekstów biblijnych. Celem tych spotkań jest ogólne zapoznanie z tym, co zawiera Biblia. Treścią Biblii jest historia zbawienia, będąca realizacją Bożego planu zbawienia ludzi i całego świata.
Spotkania te mają przygotować uczestników do dalszej formacji deuterokatechumenalnej, która przebiegać będzie w oparciu o teksty coniedzielnej Liturgii Słowa. Teksty te są fragmentami ksiąg biblijnych i poruszają szczegółowe zagadnienia prawdy objawionej, dlatego też ich zrozumienie wymaga wcześniejszej znajomości podstawowych treści biblijnych.   

Pomoce. Prowadząc spotkanie, animator może się posługiwać wyłącznie konspektem. Łatwiej mu jednak będzie przeprowadzić je, gdy przygotowując się do niego, sięgnie do odpowiedniej literatury.

Jest bowiem rzeczą niemożliwą zamknąć w jedenastu konspektach wiele ważnych zagadnień dotyczących Biblii, jej treści, historyczności. Oto niektóre propozycje z zakresu literatury biblijnej:
- S. de Diétrich: Boży plan zbawienia. Warszawa 1970.
- Ks. K. Romaniuk: Krótki zarys historii zbawienia. Warszawa 1987.
- A. Läpple: Od Księgi Rodzaju do Ewangelii. Wprowadzenie do lektury Pisma świętego, Kraków 1982.
- A. Läpple: Od egzegezy do katechezy, t. I-II, Warszawa 1986.
- O. H. Langkammer OFM: Słownik biblijny. Katowice 1982.
- O. H. Langkammer OFM: Stary Testament odczytany na nowo, Lublin 1992.
- O. H. Langkammer OFM: Wprowadzenie do ksiąg Nowego Testamentu, Wrocław 1992.
- Ks. J. Kudasiewicz: Wstęp do historii zbawienia, Lublin 1973.
- Ks. J. Kudasiewicz, Biblia - historia - nauka, Kraków 1987.
- M. Filipiak, Człowiek współczesny a Stary Testament, Lublin 1982.
- Zanim otworzysz Biblię, red. M. Peter, M. Wolniewicz, Poznań 1981.
- Praktyczny słownik biblijny. Instytut Wydawniczy PAX-Wydawnictwo Księży Pallotynów. Warszawa 1994.
- Podręczna encyklopedia biblijna pod red. Ks. E. Dąbrowskiego, t. 1-2, Poznań 1961.
- X. Léon-Dufour, Słownik teologii biblijnej, Poznań 1986.
- Pismo święte Starego i Nowego Testamentu (tzw. Biblia Poznańska), t. 1-3, Poznań 1982-1087, zawiera obszerne komentarze do tekstów oraz wprowadzenia do poszczególnych ksiąg.

Konspekt składa się z sześciu części odpowiadających etapom spotkania:

a) Dzielenie się realizacją zastosowania, podjętego na poprzednim spotkaniu. Powinno trwać nie dłużej niż 10 minut.
b) Wprowadzenie - ogólne omówienie tematu, może być wykorzysta¬ne w pogadance rozpoczynającej spotkanie.
c) Ćwiczenie z tekstem - ukazanie danego tematu na podstawie konkret¬nego fragmentu tekstu biblijnego.
Ćwiczenie z tekstem jest główną częścią spotkania. Jeśli animator jest dobrze przygotowany, to może podczas omawiania danego fragmentu Pisma św. zastosować w formie pogłębienia czy dygresji myśli zawarte we wprowadzeniu.
d) Podsumowanie - zebranie omawianych zagadnień, sformułowanie zasady dotyczącej czytania i rozumienia Pisma św.
Zasada taka winna być owocem każdego spotkania. Znajomość zasad ma ogromne znaczenie dla indywidualnej lektury Pisma św., a także dla studiowania go w grupie.
e) Zastosowanie - postanowienie wprowadzenia w życie poznanych treści.
f) Modlitwa. Wszelkie czytanie i studiowanie Pisma św. prowadzi do modlitwy. Sposób ukształtowania tej modlitwy pozostawia się animatorom. W każdym razie, zgodnie z tradycją oazową, powinna ona zawierać rozważenie tajemnicy różańca z dopowiedzeniami oraz jakąś formę modlitwy spontanicznej. Dopowiedzenia powinny nawiązywać do tematu biblijnego, rozważanego podczas spotkania.


Podręcznik Oazy Dzieci Bożych III stopnia

Przedstawiona poniżej propozycja programu III st. Oazy Dzieci Bożych jest kontynuacją formacji w ciągu roku służby liturgicznej chłopców i dziewcząt, a także dalszym ciągiem rekolekcji 15 dniowych jako rozwijanie i pogłębianie tematów I i II stopnia ODB.    

Program ten skierowany jest do dzieci po klasie VI, które przyjęły formacyjny program służby liturgicznej i są po drugim stopniu Oazy Dzieci Bożych, jak też po formacji Ministranta Księgi u chłopców czy Służby Darów u dziewcząt. Program ten mogą też przyjąć bez większych trudności dzieci wchodzące w tym wieku (tzn. po VI kl.) dopiero do służby liturgicznej, są po raz pierwszy na rekolekcjach i nie zetknęły się dotąd z wychowaniem według programu Służby Liturgicznej i Ruchu Światło Życie.

Temat III st. Oazy Dzieci Bożych można opisowo podać jako ODKRYWANIE PRAWIDEŁ ŻYCIA I BUDOWANIE WSPÓLNOTY CHRZEŚCIJAŃSKIEJ. Jest to więc dalszy ciąg tematyczny programu Dzieci Bożych, według którego I st. miał za zadanie pomóc w odkryciu i akceptacji dziecięctwa Bożego, II st. wskazywał na poznanie duchowego życia człowieka przez pogłębienie łączności z Chrystusem i czynną miłość bliźniego. .

Dlatego III st. chce w tym temacie wychowawczym wskazć na dalszy krąg rozumienia Kościoła i jego tajemnicy, którym jest odkrycie społecznego wspólnotowego wymiaru życia każdego chrześcijanina. Domaga się tego tak doświadczenie wychowawcze Kościoła jak też, i to jest tu ważniejsze, prawda płynąca z Objawienia, a wskazująca nań jako na wspólnotę Ludu Bożego, dzieci Bożych, Mistycznego Ciała Chrystusa, czy społeczności określonej innymi terminami, które się wzajemnie uzupełniają i wyjaśniają.

Kościół jest nie tylko przypadkowym zbiorowiskiem ludzi przyjmujących sakramenty św., zbierających się od czasu do czasu na Mszę św. lub inne nabożeństwa. Jest nade wszystko wspólnotą ludzi złączonych miłością Chrystusa (”jedność w Duchu Świętym”). Być w Kościele oznacza stanąć twarzą w twarz z drugim człowiekiem, stanąć naprzeciw całej grupy ludzi i razem z nimi realizować tak indywidualne jak i wspólnotowe powołanie.

Powyższe bardzo ogólne uwagi mają szczególne zastosowanie w naszym życiu i wychowaniu religijnym. Jest bardzo solidnie wypracowany system przygotowania poszczególnych chrześcijan do przyjmowania sakramentów wzrasta liczba spowiadających się i przyjmujących Komunię świętą, są podawane różne metody rozwoju życia wewnętrznego, ale jest słaba lub prawie żadna znajomość modelu życia wspólnotowego.

Kościół wychowując indywidualnie każdego człowieka, zajmując się każdym oddzielnie nie zapomina, że jest także szkołą wychowującą do życia wspólnego począwszy od troski o budowanie ogólnoświatowej wspólnoty ludzi dobrej woli, przez jednoczenie wiernych we wspólnotach krajowych, diecezjalnych, parafialnych, rodzinnych czy charyzmatycznych. Świadectwo społecznego życia ludzi wierzących wskazuje, że nie pojmują z różnych przyczyn tych spraw, a przez to rozmijają się z naturą Kościoła i jego zadaniem gromadzenia wszystkich w jednej owczarni. Przykładem jest tu codzienne życie naszych wiernych i ich wzajemne odnoszenie się w różnych warunkach życia w rodzinie, w kolejce, w pracy, itp.; jest to raczej uzasadnienie indywidualizmu, a nawet prywaty.

Ułatwieniem w przekazywaniu tych treści jest psychiczny rozwój dzieci tego wieku. Zaczynają się wśród nich tworzyć przyjaźnie, różne grupy, w których chcą być w pełni akceptowani. W tym wieku widać też wzrastające trudności w ich wychowaniu, które objawiają się niechęcią do wspólnot już zastanych, jak rodzina, szkoła, środowisko wraz z pokusą ucieczki. Odkrywanie swojego “ja” prowadzi do wzrostu indywidualizmu, który może przerodzić się w postawę aspołeczną.

Powyższe, podane tu w wielkim skrócie, uzasadnienia jasno wskazują na celowość takiego ujęcia tematycznego. Należy więc je poszerzyć, by tym łatwiej można było skuteczniej całą propozycję treści III st. Oazy Dzieci Bożych przyswoić. Złożą się na to trzy rozdziały, gdzie będzie mowa o Kościele jako wspólnocie i jej znaczeniu jako zasady działania i życia Kościoła; problemy rozwoju psychicznego 13 letnich dzieci; wreszcie podane będą ogólne założenia programu Oazy Dzieci Bożych III st.


Podręcznik Oazy Nowego Życia I stopnia

Z radością, u progu Oazy Żywego Kościoła 1977, możemy przekazać moderatorom i animatorom oaz rekolekcyjnych I stopnia nowe, czwarte wydanie teczki oazowej. Tym razem nie jest to już właściwie teczka, czyli zbiór różnych tekstów i pomocy potrzebnych dla prowadzących oazę, ale podręcznik czyli systematyczne i całościowe opracowanie koncepcji Oazy Nowego Życia I stopnia.
Na tym polega pierwsza nowość tego wydania.
Druga wyraża się w przedstawieniu oazy rekolekcyjnej już nie jako wyizolowanej, specjalistycznej formy pracy wychowawczej nad grupami młodzieżowymi należącymi do wspólnot służby liturgicznej, ale jako elementu całościowej wizji i programu odnowy życia chrześcijańskiego realizowanej w posoborowym ruchu odnowy soborowej Kościoła „Światło-Życie”.
Z tym łączy się konsekwentne wprowadzenie do programu oazy elementów ewangelizacyjnych oraz katechumenalnych. Oaza I stopnia jest pomyślana i we wszystkich swoich elementach programowych i metodycznych ukazana jako rekolekcje ewangelizacyjne, mające doprowadzić do przyjęcia i przeżycia podstawowych prawd i praw ewangelizacji, a potem staje się wprowadzaniem uczestników w stan uczniów Chrystusa i systematyczną formacją typu katechumenalnego. 

W związku z tym program oazy jest o wiele głębiej niż dotąd przeniknięty duchem i treściami biblijnymi i szereg elementów, zwłaszcza tzw. rozmowy ewangeliczne, zostało gruntownie przepracowanych. Konsekwentniej też wprowadzono i rozbudowano w programie formację do życia modlitwy, czyli tzw. szkołę modlitwy.
Trzecią nowością jest wreszcie przyjęcie jednolitego programu oazy I stopnia dla różnych grup uczestników, a mianowicie dla młodzieży szkół średnich, studentów, młodzieży pracującej i dorosłych. Tylko pewne elementy programu będą zmienne, dostosowane do potrzeb i sytuacji poszczególnych grup.
Wprowadzając wiele wzbogacających elementów nowych Podręcznik stara się jednak zachować wszystkie elementy tradycji dotychczasowej ruchu oazowego. Nowy program nie jest więc jakąś rewolucją albo rozpoczęciem czegoś nowego, ale organiczną ewolucją, zakorzenioną silnie w nurcie, który od początku stanowił specyfikę oazy.
Podręcznik stara się po prostu wchłonąć, uwzględnić i przedstawić całe to bogactwo, które objawiło się w rozwoju ruchu oazowego na przestrzeni zwłaszcza ostatnich trzech lat, kiedy nastąpiło nowe otwarcie się na działanie Ducha Świętego.
W obliczu tego bogactwa dotychczas stosowane materiały formacyjne już tylko w małym stopniu były adekwatnym wyrazem aktualnej samoświadomości oazy.
Z powyższych względów przestawianie się na nowy program nie powinno stwarzać zasadniczych trudności tym, którzy uczestniczyli przez cały czas w życiu ruchu oazowego, wzrastając wraz z nim, ku nowym etapom dojrzałości i otwierania się na tchnienie Ducha Świętego, który „mocą Swą wieje” również w oazach.
Jemu więc, WIELKIEMU ANIMATOROWI OAZY NOWEGO ŻYCIA, niech będzie chwała i dziękczynienie!
Całość Podręcznika obejmuje trzy części:
Część A - ogólna, wprowadza moderatorów i animatorów w ogólną koncepcję Oazy Nowego Życia I stopnia, ukazując wizję jej celu, drogi i metod.
Część B - szczegółowa, zawiera pomoce programowe i metodyczne dla poszczególnych dni oazy rekolekcyjnej.
Część C - zatytułowana „Prawa Nowego Życia” jest przeznaczona dla uczestników oazy, jako pomoc dla utrwalenia jej przeżyć.
Poszczególne części, ze względów praktycznych, stanowią wydawniczo odrębne jednostki.


Podręcznik Oazy Nowego Życia II stopnia

Wprowadzenie w roku 1977 nowego programu ewangelizacyjno katechumenalnego do Oaz Nowego Życia I stopnia przez opracowanie nowego, trzyczęściowego podręcznika, domaga się konsekwentnie wprowadzenia nowego programu Oaz Nowego Życia II stopnia w roku 1978.
Po zapoznaniu się z nową koncepcją programu, w którym dominowało słowo Boże, a na pierwszy plan wysunęła się ewangelizacja, niektórzy moderatorzy i animatorzy stwierdzili, iż przy zasadniczo pozytywnym wartościowaniu całości, odczuwają pewien brak czy zubożenie. Wydawało się im, że liturgia została jakby trochę zagrożona w swojej centralnej pozycji, co stanowiło charakterystyczną i specyficzną cechę ruchu oazowego. Już wtedy odpowiadaliśmy, że jest to tylko pozorne cofnięcie liturgii na drugi plan, w gruncie rzeczy zaś chodziło o przygotowanie drogi do głębszego przeżycia spotkania z Bogiem w sakramentach i liturgii. Nieraz trzeba cofnąć się o krok lub parę kroków wstecz, aby tym pełniej i głębiej objąć wzrokiem piękno stojącej przed nami rzeczywistości, trzeba cofnąć się, aby z rozpędu lepiej zwyciężyć przeszkodę.  

Centralnym problemem w przeżywaniu liturgii jest doświadczenie w niej spotkania osobowego z Bogiem i dlatego uczestnictwo w akcie liturgicznym zakłada żywą, personalną wiarę rozbudzoną przez słowo Boże.

W procesie formacyjnym nowego człowieka akcent musi więc najpierw spoczywać na wzbudzeniu, rozwinięciu i pogłębieniu wiary, pojętej jako relacja do osoby Chrystusa w Duchu Świętym poprzez słowo Boże. Przyjęcie osobowe Chrystusa w Duchu Świętym jest wyraźnie określonym celem pierwszej ewangelizacji, a potem okres postewangelizacji i pierwszy rok katechumenatu ma doprowadzić do utrwalenia zdobytej wiary w osobę Chrystusa i wdrożyć w życie poddane kierownictwu Chrystusa i Jego Ducha przez życie słowem Bożym jako słowem życia.
Oaza Nowego Życia II stopnia wprowadza w okres inicjacji liturgiczno sakramentalnej w ramach formacji deuterokatechumenalnej. Wprawdzie liturgia i sakramenty są obecne w tej formacji przez cały czas, teraz jednak stają się one zasadą koncentracji całego procesu formacyjnego, na liturgię kładzie się główny akcent. Po oazie II stopnia cały następny, II rok deuterokatechumenatu, będzie również koncentrował się wokół liturgii.

W ten sposób proces formacyjny w Ruchu Światło Życie rozwija się prawidłowo: od ewangelizacji do sakramentu, w myśl wskazań adhortacji Evangelii nuntiandi. „Żyć sakramentami - pisze papież Paweł VI - tak, żeby ich sprawowanie wchodziło w prawdziwą głębię życia chrześcijańskiego nie stanowi - jak to dziś niesłusznie się twierdzi - przeszkody w po¬dejmowaniu ewangelizacji albo zejścia w niej na boczne tory, ale daje jej właściwą całkowitość. Bo pełnia ewangelizacji - oprócz przepowiadania - polega na budowaniu Kościoła, który nie istnieje bez tego Ducha, jakim jest życie sakramentalne, w boskiej Eucharystii osiągające swój szczyt” (EN 28). W sakramentach - w myśl dalszych stwierdzeń adhortacji - ewangelizacja osiąga swoje pełne bogactwo: „Czym jest życie nadprzyrodzone i jakie ma znaczenie, mówi siedem sakramentów oraz promieniujące z nich prawdziwe moce łaski i świętości. Ewangelizacja wtedy roztacza swe pełne bogactwo, kiedy doprowadza do ścisłego związku albo raczej do nieustannej wzajemnej wymiany pomiędzy słowem a sakramentami. Jest jakimś nieporozumieniem przeciwstawiać sobie głoszenie Ewangelii i udzielanie sakramentów, jak to się czasem zdarza. Wprawdzie pewien zwyczaj udzielania sakramentów bez mocnego fundamentu katechetycznego o tych sakramentach oraz katechezy tak zwanej globalnej, po największej części pozbawia je właściwej im skuteczności. Właściwym bowiem zadaniem ewangelizującego jest tak wykształcić w wierze, aby ona doprowadziła poszczególnych chrześcijan do sakramentów jako sakramentów wiary, prawdziwie przeżywanych, a nie do gnuśnego ich przyjmowania lub czucia do nich odrazy” (EN 47).

Ostatnie cytowane słowa adhortacji naprowadzają nas na problem trudności związanych zarówno z praktyką, jak i z katechezą sakramentalną. Bardzo rozpowszechnione jest zjawisko powierzchownego i magicznego podejścia do sakramentów, bez faktycznego pojmowania ich i przeżywania jako misterium wiary i jako osobowego spotkania z Chrystusem uwielbionym w Duchu Świętym. Winna temu jest przeważnie katecheza o sakramentach, często czysto formalna oraz intelektualistyczna.

W programie formacyjnym Ruchu Światło Życie, poczynając szczególnie od oazy II stopnia, pragniemy podjąć wysiłek pogłębiającej inicjacji sakramentalnej, opartej na założeniach biblijnych, antropologicznych (personalistycznych) i teologicznych.
Te założenia muszą być dobrze znane moderatorom i animatorom. Dlatego w części A podręcznika ONŻ II stopnia poświęcamy temu zagadnieniu stosunkowo wiele miejsca, chcąc przekazać kluczowe pojęcia sakramentologii pogłębionej w dobie Vaticanum II.

W pierwszej części tego podręcznika (A) staramy się więc przekazać w syn¬tetycznym skrócie to wszystko, co na temat sakramentów i liturgii ma być ukazane w oazie II stopnia.
W drugiej części zajmujemy się zagadnieniem, jak te rzeczy mają być przekazane. Chodzi o rozłożenie w czasie poszczególnych elementów - zarówno w programie każdego dnia, jak i w programie całych 15 dni oazy - oraz o metodę przekazu i inicjacji.
Część B podręcznika zawiera konspekty szczegółowe do realizacji programu poszczególnych dni oazy, w części C (notatnik) umieszczono pomoce do pracy własnej uczestnika oazy.


Notatnik uczestnika Oazy Nowego Życia III stopnia

Celem Oazy Nowego Życia III stopnia jest odkrycie misterium Kościoła. Ma to być jednak nie tyle odkrycie poznawcze, intelektualne (bo wtedy oaza stałaby się kursem wiedzy o Kościele), lecz poprzez przeżycie. Dokona się ono wtedy, gdy przeżyje się relacje osobowe wobec innych uczestników rekolekcji jako konsekwencję relacji do Osób Trójcy Świętej.
Drogę prowadzącą do zgłębienia tajemnicy Kościoła wytyczają słowa: Ecclesia Mater – Mater Ecclesiae.
Maryja rozpatrywana w świetle Biblii i Tradycji jako typ Kościoła, otwiera drogę do zrozumienia jego tajemnicy w aspekcie relacji międzyosobowych, a więc w aspekcie tego, co stanowi samo serce tajemnicy Kościoła żywego i życiodajnego. Rozważanie tajemnicy Kościoła w modlitewnym zjednoczeniu z Tą, która zachowywała wszystkie te sprawy i rozważała je w swoim sercu (Łk 2, 19) na pewno otworzy oczy naszych serc na zrozumienie tej tajemnicy.
Drugim znakiem, wokół którego będzie się koncentrowało w oazie przeżywanie tajemnicy Kościoła, będzie znak świątyni. W nawiązaniu do biblijnej teologii świątyni, która znalazła swój wyraz w tekstach liturgicznych na poświęcenie kościoła, będziemy odczytywać znak świątyni jako znak żywego Kościoła – wspólnoty. Ten element programu będzie się łączył z wyprawami-pielgrzymkami do różnych kościołów, ze sprawowaną tam liturgią eucharystyczną oraz codzienną liturgią godzin (modlitwą czytań) przygotowującą do spotkania z danym kościołem-znakiem.

Trzecim znakiem koncentrującym przeżycie oazy będzie znak Piotra – Opoki, na której Chrystus zbudował swój Kościół. Znakiem tym będzie najpierw sam historyczny Piotr, następnie Stolica Piotrowa trwająca przez wieki w tylu następcach św. Piotra, wreszcie Piotr naszych czasów Jan Paweł II.
Czwartym znakiem będzie mała wspólnota uczestników oazy rekolekcyjnej. W tej wspólnocie będziemy zdobywać codzienne doświadczenie życia wspólnoty eklezjalnej. Refleksją modlitewną nad nim będą codzienne rozmowy ewangeliczne w małej grupie.
Wreszcie piątym znakiem, w którym będziemy rozpoznawać i przeżywać tajemnicę Kościoła będą spotkania z żywym Kościołem naszych czasów.
Utrwalenie przeżyć dnia, uporządkowanie ich według przedstawionych powyżej punktów ułatwi nam notatnik.


Szkoła Chrystusa

Program Szkoły Chrystusa przewidziany dla trzeciego roku formacji deuterokatechumenalnej realizujemy podczas spotkań ewangelicznych w małych grupach.
Każde spotkanie składa się z dzielenia Ewangelią i z rozmowy prowadzonej metodą ewangelicznej rewizji życia. Wyraźne wyodrębnienie dzielenia się Ewangelia ma na celu wprowadzenie atmosfery modlitewnej oraz usposobienie do przyjęcia Słowa Bożego jako osobistego powołania. Ta część spotkania nie powinna się zbytnio przedłużać, nie powinna zajmować więcej niż pól godziny.
Do ewangelicznej rewizji życia należy przygotować się przez przeczytanie i przemyślenie wskazanych tekstów pomocniczych. Większość z nich zamieszczona jest w drugiej części opracowania. Jeśli niemożliwe jest przeczytanie ich przez wszystkich członków grupy, to animator powinien przed rozpoczęciem rozmowy przekazać główne myśli w nich zawarte.
Spotkanie kończy się modlitwą, rozważeniem jednej z tajemnic różańca.
Tematy poruszane podczas spotkań tworzą trzy wyraźne grupy:
pierwsza - tematy I V - podstawowe zagadnienia związane z pojęciem powołania chrześcijańskiego w ogóle, powołania każdego chrześcijanina. Ukazane tu jest powołanie w relacji do Słowa Bożego i do Chrystusa jako powołanie wiary i miłości, czyli powołanie do życia w Duchu świętym, w oparciu o Jego namaszczenie;

druga - tematy VI X - eklezjalny wymiar powołania ujmowanego w aspekcie formalnym powołania ucznia Chrystusa. Powołanie przedstawione jest w relacji do charyzmatu i urzędu, widzianych jako diakonia we wspólnocie, i na rzecz wspólnoty;
trzecia - tematy XI XIII - ogólne wprowadzenie w założenia Ruchu światło życie widzianego jako środowisko formacyjne, w którym może rozwijać się i dojrzewać powołanie chrześcijańskie.


Książki Wydawnictwa Światło-Życie


Linki


dalejh »