Podczas jesiennego Dnia Wspólnoty Diakonii Diecezjalnych AD 2009 pochyliliśmy się nad tematem diakonii w Ruchu Światło-Życie. Pytaliśmy się, jaki jest stan poszczególnych diakonii w diecezjach. Przypomnieliśmy sobie, że myśl, która przyświecała słudze Bożemu ks. F. Blachnickiemu, kiedy inicjował Dni Wspólnoty Diakonii Diecezjalnych, miała na celu wzmocnienie wymiaru diakonijnego naszego Ruchu. Chodziło mu o to, aby tysiące członków naszego Ruchu, po ukończeniu formacji deuterokatechumenalnej, odkrywało powołanie do służby w Kościele poprzez diakonię w Ruchu Światło-Życie. Jest to kwestia szczególnie istotna, aby chrześcijanie, duchowni, konsekrowani i świeccy, formujący się w naszym Ruchu, po duchowym przebudzeniu za sprawą ewangelizacji oraz po umocnieniu w wierze podczas deuterokatechumentatu, odkryli, że ich dalsze życie chrześcijańskie winno stać się diakonią. To jest główny cel naszego Ruchu, aby służyć Kościołowi na polu modlitwy, ewangelizacji, wyzwolenia, godności ludzkiego życia, liturgii, komunikowania społecznego, odnowy życia rodzinnego, miłosierdzia, pedagogii
i szkolnictwa oraz wielu innych dziedzin życia chrześcijańskiego.

Kiedy ktoś przejdzie w naszym Ruchu wspomniane wyżej etapy formacyjne oraz podejmie posługę
i formację w konkretnej diakonii, może się pojawić pytanie: „Co dalej? Quo vadis oazowiczu, posługujący w diakonii?”. Odpowiedź na to pytanie kryje się w Stowarzyszeniu „Diakonia Ruchu Światło-Życie”, powołanym do istnienia przez Konferencję Episkopatu Polski w roku 2000. Powstanie tego Stowarzyszenia było owocem długiej drogi, którą przeszedł nasz Ruch, od napisania przez ks. Blachnickiego pierwszych statutów „Diakonii Jedności Ruchu Światło-Życie” w 1981 roku, przez blisko dwudziestoletnie poszukiwania, dyskusje, nieraz bardzo trudne zmagania, które wiązały się z kryzysem i zagrożeniem jedności naszego Ruchu. Owocem tej długiej drogi stało się kościelne zatwierdzenie Stowarzyszenia „Diakonia Ruchu Światło-Życie”, które można śmiało określić mianem „pieczęci Kościoła” dla charyzmatu naszego Ruchu. Od 2000 roku Stowarzyszenie „Diakonia” jest dla nas znakiem aprobaty Pasterzy polskiego Kościoła dla naszego Ruchu. Fakt ten nabiera szczególnej wymowy w kontekście słów, które nasz Założyciel ks. Blachnicki wypowiedział 31.12.1986 roku: „Około roku 2000 będziemy na takim etapie, jak większość znanych nam ruchów dzisiaj, ruchów eklezjalnych w Kościele. […] Coraz bardziej widzę, że Ruch Światło-Życie jest charyzmatem i ma się rozwijać w Kościele. To jest adresowane do trzeciego tysiąclecia, po roku 2000 może wejdzie dopiero w taką fazę dojrzałości swojej i dopiero spełni swoje zadanie. To jest bardzo ważne” (F. Blachnicki. Rekolekcje dla Wspólnoty Niepokalanej Matki Kościoła 1986/87. Mps, s. 9, 11)

Dla członków Ruchu Światło-Życie zaangażowanych w diakoniach powinno być czymś oczywistym, że odkrywając swoje całożyciowe powołanie do służby w Kościele poprzez Ruch Światło-Życie, włączają się równocześnie w Stowarzyszenie DIAKONIA. Dlaczego? Ponieważ Stowarzyszenie to winno gromadzić osoby najbardziej oddane Ruchowi. Stając się „diakonią stałą” Ruchu, dają świadectwo miłości i zatroskania o sprawy Ruchu Światło-Życie, zarówno w ramach samego Ruchu („ad intra”), jak i na zewnątrz („ad extra”), wobec całego Kościoła na czele z Pasterzami oraz społeczności cywilnej, w ramach której Ruch urzeczywistnia swoją misję w wymiarze budowania cywilizacji miłości, opartej na zasadach „nowej kultury”. Zatem wszyscy dojrzali, uformowani oazowicze powinni znaleźć swoje miejsce w Stowarzyszeniu „Diakonia Ruchu Światło-Życie”!

Jakie są cele i zadania, które powinno realizować Stowarzyszenie „Diakonia Ruchu Światło-Życie”? Informację o tym znajdziemy oczywiście w statucie Stowarzyszenia, szczególnie w rozdziale II: „Cel, działalność i metody pracy Diakonii (paragrafy 4-7). Można jednak w skrócie powiedzieć, że Stowarzyszenie ma dwa zasadnicze zadania:

a) „ad intra” – wspieranie, porządkowanie i ubogacanie całej posługi i charyzmatu Ruchu Światło-Życie, wszystkich rozlicznych kierunków posługi podejmowanych od czterdziestu jeden lat przez nasz Ruch. Stowarzyszenie jest bowiem służebne wobec całego Ruchu, ma go wzmacniać i wspomagać jego działalność;

b) „ad extra” – wspomaganie Ruchu w realizacji nowych dzieł i inicjatyw, które domagają się w realiach codziennego życia osobowości prawnej oraz reprezentowanie Ruchu, wynikające zarówno z osobowości kościelnej, jak i cywilnoprawnej, wobec prawnych podmiotów kościelnych i cywilnych.

Z wymienionych wyżej dwóch zasadniczych kierunków posługi Stowarzyszenia „Diakonia Ruchu Światło-Życie” wynika jasno, że jest ono nieodzowną częścią Ruchu Światło-Życie, niejako „sercem Ruchu”, skupiającym osoby najbardziej w nim zaangażowane.

Z powyższych myśli w naturalny sposób wynika, że uczestnicy Dni Wspólnoty Diakonii Diecezjalnych, jeśli dojrzeli do podejmowania diakonii w naszym Ruchu, powinni również być członkami Stowarzyszenia „Diakonia Ruchu Światło-Życie”! Dlatego po jesiennej refleksji nad stanem diakonii w Ruchu Światło-Życie, chcemy podczas wiosennego DWDD pochylić się nad stanem naszej świadomości, dotyczącej Stowarzyszenia „Diakonia Ruchu Światło-Życie”. W ten sposób chcemy pokazać uczestnikom spotkań diakonii w filiach istotny kierunek osobistego zaangażowania dorosłych członków Ruchu Światło-Życie: kapłanów, małżonków, osób konsekrowanych oraz świeckich żyjących indywidualnie w świecie: od diakonii do Stowarzyszenia „Diakonia Ruchu Światło-Życie”.

Podczas XXXV Kongregacji Odpowiedzialnych Ruchu Światło-Życie na Jasnej Górze, dnia 27.02.2010 roku, mówiłem w słowie programowym o Planie „Ad Christum Redemptorem 2”, przygotowującym nas do Jubileuszu Odkupienia 2033. W ramach tego planu w ciągu najbliższych 7-8 lat chcemy dążyć do wzmocnienia poszczególnych diakonii specjalistycznych naszego Ruchu w diecezjach, aby w ten sposób przygotować się do zakrojonych na szeroką skalę działań ewangelizacyjnych. Budowanie siły diakonii specjalistycznych powinno być oparte o Stowarzyszenie „Diakonia Ruchu Światło-Życie”. Trzeba to wyraźnie powiedzieć i pokreślić: jeśli marzymy o silnym, międzynarodowym Ruchu Światło-Życie, w którym formują się i służą kapłani i osoby konsekrowane oraz świeccy, małżonkowie i indywidualnie żyjący w świecie; jeśli myślimy o dynamicznym ruchu eklezjalnym, skierowanym do dzieci, młodzieży i dorosłych, to niewątpliwą pomocą w zrealizowania naszej misji w Kościele będzie silne „serce Ruchu”, jakim jest Stowarzyszenie „Diakonia Ruchu Światło-Życie”!

Dlatego proszę uczestników wiosennego Dnia Wspólnoty Diakonii Diecezjalnych o podjęcie refleksji nad tematem Stowarzyszenia „Diakonia Ruchu Światło-Życie”. Niech owocem tego spotkania stanie się nie tylko głębsza świadomość roli i znaczenia Stowarzyszenia dla całego Ruchu, lecz również pragnienie, które oby pojawiło się w sercach tych uczestników DWDD, którzy jeszcze nie należą do Stowarzyszenia, aby jak najrychlej dołączyć do grona członków Stowarzyszenia „Diakonia Ruchu Światło-Życie”, liczącego obecnie 1477 osób. Liczę, że wkrótce, dzięki pogłębionej świadomości członków Ruchu ta liczba znacząco wzrośnie!

Życzę owocnych spotkań podczas wiosennego Dnia Wspólnoty Diakonii Diecezjalnych AD 2010! Pan niech będzie z Wami! Błogosławionej Paschy!

Ks. Adam Wodarczyk
Moderator Generalny Ruchu Światło-Życie

Katowice, 19.03.2010 r., Uroczystość św. Józefa