Rok bieżący i przyszły obfitują w ważne dla Ruchu Światło-Życie rocznice i wydarzenia. Ich obchody potrwają od czerwca br. do czerwca 2004 roku i zaprowadzą nas w dziękczynnej pielgrzymce na Jasną Górę. Nie mają one na celu tylko budzenia nostalgii i wspomnień o tamtych, często odległych dla współczesnego pokolenia, czasach. Raczej są źródłem zdumienia i wdzięczności wobec wielkich Bożych darów.

Słuchając świadków tamtych wydarzeń, z nową mocą uświadamiamy sobie, że Ruch nie jest dziełem ludzkim, ale darem, który otrzymał od Pana sługa Boży ks. Franciszek Blachnicki. Od początku istnienia Ruchu Ojciec Franciszek traktował go jako dzieło Niepokalanej. Dał temu wyraz zapraszając do Krościenka Kardynała Karola Wojtyłę, który 11 czerwca 1973 roku zawierzył Ruch Światło-Życie Niepokalanej, Matce Kościoła.

Naszą wdzięczność Bogu, za "wielkie rzeczy, które nam uczynił", pragniemy wyrazić w Jubileuszowej Nowennie nazwanej Pielgrzymowaniem miłości. Nawiązuje ono do podejmowanych wcześniej, z okazji kolejnych rocznic: Pielgrzymowania wiary - 1987/88 oraz Pielgrzymowania nadziei - 1992/93. Nasze dziękczynienie przybierze podwójny charakter: wspólnotowy i indywidualny.

Wspólnotowo będziemy to czynić spotykając się raz w miesiącu na Oazach Modlitwy i podejmując krok po kroku rozważanie Aktu Oddania Ruchu Niepokalanej, a zwłaszcza treści kolejnych Drogowskazów ku dojrzałości chrześcijańskiej. Ta wspólna droga pozwoli nam z nową mocą odkryć charyzmat Ruchu, podjąć temat roku formacyjnego (Ku dojrzałości chrześcijańskiej) i dziękować z Niepokalaną za dzieło oazy, w którym realizuje się nasze uświęcenie.

Oazy Modlitwy powinny być organizowane w wymiarze parafii, rejonu lub miasta, tak, by mogły w nich uczestniczyć także osoby dorosłe. Chodzi także o uniknięcie koszów związanych z dojazdami, wyżywieniem i pobytem w ośrodkach rekolekcyjnych. Należy unikać takich rozwiązań, które wiązałyby się z opłatami, a przez to uniemożliwiały większości oazowiczów wzięcie udziału w Oazach Modlitwy.

Rozwiązaniem optymalnym wydaje się być trzydniowa oaza gromadząca rodziny, dorosłych, młodzież i dzieci, organizowana dla kilku pobliskich wspólnot z terenu miasta, rejonu lub parafii, gdzie ilość uczestników nie przekroczy 100 osób. Zróżnicowane ujęcia tematów pozwolą w każdej grupie wiekowej i stanowej zrealizować program. Ważną sprawą będzie dobre przygotowanie diakonii prowadzącej. Obok diakonii liturgicznej, muzycznej i modlitewnej powinny znaleźć się osoby potrafiące wygłosić katechezy dla odpowiednich grup stanowych (rodziny, studenci i dorośli, młodzież) oraz mogące się zająć małymi dziećmi. Taki model oazy modlitwy wiąże się z pewnym trudem organizacyjnym, ale stanowi równocześnie szansę, aby odkrywać wspólne korzenie duchowości Ruchu oraz szansę na pełną integrację wszystkich jego gałęzi, poprzez wzajemne świadectwo wiary, modlitwy i życia charyzmatem Ruchu.

W materiałach, które ukażą się na przełomie sierpnia i września zostaną zaproponowane dwie wersje realizacji programu: optymalna - weekendowa oraz minimalna - jednodniowa. Ufam, że roztropność pozwoli wybrać najlepsze rozwiązanie, a małoduszność nie przesądzi o tym, że wszędzie odbywać się będą tylko jednodniowe Oazy Modlitwy. Więcej szczegółów dotyczących realizacji programu znajdzie się we wstępie do podręcznika Oaz Modlitwy.

Pielgrzymowanie miłości będzie też miało swój drugi rytm - indywidualny, któremu będzie służył specjalnie przygotowany w tym celu modlitewnik. Umieszczono w nim modlitwy najczęściej wykorzystywane w Ruchu. Ma on pomóc w podejmowaniu codziennego oddawania siebie, swoich życiowych spraw, Niepokalanej, Matce Kościoła, a wraz z Nią Chrystusowi Słudze. W wymiarze modlitewnym temu osobistemu aktowi może towarzyszyć codzienny Anioł Pański - modlitwa przywołująca tajemnicę Wcielenia Pana Jezusa pod sercem Niepokalanej, wiążąca nas duchowo z Ojcem Świętym, w intencjach Kościoła polecanych przez Niego.

Na każdy miesiąc została zaproponowana modlitwa różańcem świętym - codziennie ta sama tajemnica. Nawiązuje ona do treści Drogowskazu Nowego Człowieka wybranego na dany miesiąc. Tą modlitwą powinniśmy ogarnąć osoby posługujące w diakonii, w dziełach podejmowanych przez Ruch, a wiążących się z danym Drogowskazem. Wreszcie konkretnym owocem modlitwy winien być czyn podjęty w duchu służby pełnionej z miłością na rzecz wskazanego dzieła. Do takich czynów miłosierdzia zachęcał nas Ojciec Święty na Krakowskich Błoniach w 2002 roku.

Serce przeniknięte wiarą i miłością ku Niepokalanej i Jej dziełu, jakim jest Ruch, z pewnością podpowie osobisty dobór modlitw, sięgnięcie po inne zaproponowane. Może to być Magnificat dla uwielbienia Boga z Maryją za osobiste lub wspólnotowe dary otrzymane na drodze Ruchu. Dla ożywienia praktyki Namiotu Spotkania proponujemy sięgnąć po Sekwencję do Ducha Świętego, aby On natchnął nasz umysł i serce na przyjęcie Bożego słowa (światła) i wprowadzanie go w czyn (życie).

Koronka do Miłosierdzia Bożego, choć nie zamieszczona w modlitewniku, ale przecież znana, może być doskonałym wpisaniem się w papieski akt zawierzenia świata Bożemu Miłosierdziu. Zwłaszcza spraw trudnych i bolesnych, także w naszym życiu osobistym i wspólnotowym.

Powyższe wskazania nakreślają kierunek i stanowią mobilizację do wielkiej modlitwy ludzi Ruchu. Określają jedynie ogólne ramy, pozostawiając każdemu swobodę wyboru koncepcji i decyzję o kształcie codziennego Pielgrzymowania miłości. Doświadczenie uczy, że warto od początku określić sobie własny schemat, plan pielgrzymowania - w ciągu dnia, w układzie tygodnia i miesiąca.

Modlitewnik powinien trafić do rąk każdego oazowicza już podczas rekolekcji wakacyjnych. Będą one szansą nauczenia się niejako poprawnego Pielgrzymowania miłości, tzn. umiejętnego korzystania z modlitewnika. Kładę tę sprawę szczególnie na sercu moderatorom i animatorom. Modlitewnik może być pomocny zarówno we wspólnotowych modlitwach porannych i wieczornych, jak również na spotkaniach małej grupy, a także w modlitwie osobistej, np. w Namiocie Spotkania.

Warto przywołać słowa Ojca Świętego z Novo millennio ineunte: "wspólnoty chrześcijańskie winny stawać się prawdziwymi 'szkołami' modlitwy, w której spotkanie z Jezusem nie polega jedynie na błaganiu Go o pomoc, ale wyraża się też przez dziękczynienie, uwielbienie, adorację, kontemplację, słuchanie, żarliwość uczuć aż po prawdziwe 'urzeczenie' serca. Ma to zatem być modlitwa głęboka, która jednak nie przeszkadza uczestniczyć w sprawach doczesnych, jako że otwierając serce na miłość Bożą, otwiera je także na miłość do braci i daje nam zdolność kształtowania historii wedle zamysłu Bożego". W Rosarium Virginis Mariae Jan Paweł II daje przykład, jak modlitwa różańcowa może prowadzić do kontemplacji (odnośny fragment w Teczce roku).

Jeżeli podobnie potraktujemy wszystkie inne z proponowanych praktyk i modlitw, wówczas Pielgrzymowanie miłości wprowadzi nas w serce Boga, pomoże doświadczyć kontemplacji Jego oblicza. Na tej drodze Maryja wydaje się być najlepszą Przewodniczką.

W żadnym wypadku Pielgrzymowanie miłości nie może wykluczać codziennych praktyk duchowych wynikających z formacji i obowiązków stanu, np. modlitwy małżeńskiej, rodzinnej czy Liturgii Godzin. Natomiast należy umiejętnie je ze sobą łączyć, bez zbytniego mnożenia modlitw, stawiając raczej na jakość i intensywność, a nie na ilość.

Pielgrzymowaniemiłości nie ma innego celu jak ten, aby w pełni świadomie, z wiarą i oddaniem, móc powtórzyć za Kardynałem Wojtyłą z 11 czerwca 1973 roku i za Ojcem Franciszkiem: "Jesteśmy przekonani głęboko, że o tyle tylko staniemy się Oazą Żywego Kościoła, o ile w zjednoczeniu z Tobą będziemy realizować postawę służby i oddania się Chrystusowi w Jego Kościele".