Młodość, która trwa zawsze

Najprzód był trud pielgrzymowania. Trud fizyczny. Nieprzespana noc, by już o świcie, około czwartej nad ranem, znaleźć się na Błoniach Krakowskich. Noc bardzo ciepła, ranek aż mrożący chłodem. Słońce przebiło się przez chmury dopiero na Eucharystii i zapaliło upalny dzień.

Byłem pewny słowa skierowanego przez Papieża do Ruchu. Jawiły się pytania: Co powie? Jakie będzie Jego przesłanie? Pochwali? Na pewno. Zgani? Chyba nie. Zada coś na dziś i jutro Ruchu? Teraz mogę już wielokrotnie czytać to słowo.

Najpierw przeżyłem pewne rozczarowanie. Ruch Papież widzi jako Ruch młodych: ,,... okoliczność ... zatrzymania się przy ludziach młodych'' . A może nie chodzi tylko o wiek, lata, pewien przedział czasu, tylko młodość taką, jaką tryska On - Młody Starzec. Przypominam sobie mój udział w kilkakrotnych spotkaniach Oazy III stopnia z Ojcem Świętym w Rzymie i Castelgandolfo oraz Jego zdziwienie: ta oaza taka już duża, tak wyrosła? A więc to nie jest wąskie widzenie Jana Pawła II, to pewien zamysł stylistyczno-treściowy, pewna idea, młodość, która trwa przez całe życie, młodość ducha.

Papieskie słowa skierowane do nas mają charakter historyczno-wspomnieniowy. Dlaczego? Bo zapominamy o korzeniach, o wczoraj Ruchu. Dlatego jest tyle kryzysów, niewierności. Widzę jak wielu oazowiczów nie zna historii wspólnot, w których się dzisiaj znajdują. Nie wiedzą co było w nich 10, 20 lat temu. Stąd rodzi się potrzeba ciągłego przypominania. Uczniowie nie lubią historii jako przedmiotu, czasami także i przeszłości. A papież uczy nas historii. Historii przez duże H. Żegnając się z Polską mówił o korzeniach, o sięganiu w przeszłość. Komentatorzy zwrócili uwagę na to, jak wiele Jan Paweł II mówił o historii najnowszej. Jubileusz zatem, według Jana Pawła II, to powrót, to odczytanie na nowo historii. Ukazujące się dziś dokumenty odsłaniają jej liczne meandry i zawirowania.

Peter Raina w książce Wizyty apostolskie Jana Pawła II w Polsce. Rozmowy przygotowawcze Watykan - PRL - Episkopat, wydanej w Warszawie w tym roku, na stronie 55. cytuje dokument Ministra Kąkola o wizycie arcybiskupa Agostino Casaroli w Warszawie w dniach 22-24 marca 1979 roku. Oto ów cytat: ,,W Urzędzie do Spraw Wyznań miało miejsce: ... (b. napiętnowanie postaw i poczynań niektórych hierarchów [Tokarczuk, Błaszkiewicz], a także niektórych aktywności Kościoła [oazy]'' . Przecież biskup Tadeusz Błaszkiewicz to ówczesny Delegat Episkopatu Polski ds. Ruchu Światło-Życie. A wzmianka o naszym Ruchu w tamtym czasie, to przecież zaszczyt. Tak nas władze wtedy postrzegały. Charakterystyczne: ,,niektórych aktywności Kościoła - oazy'' . Dobrze, że Minister Kąkol umieszcza oazy w Kościele, a nie obok, poza. A przecież to było właśnie zasługą ówczesnego kardynała Wojtyły, dziś Jana Pawła II.

W pierwotnym tekście Papież wprowadził kilka zmian. Śledziłem to mając dostęp do tekstów KAI w wersji przygotowanej i integralnej. I tak, poprawił Jan Paweł II datę. Najprzód był napisany rok 1979. W tekście mówionym pojawia się już rok 1989. To jasne, chodzi o przełomowy rok 1989, o którym tak obszernie pisał w Centessimus annus. Pierwotnie nie było wzmianki w tekście o ks. Blachnickim. Jest taki zwyczaj, że papież nie wypowiada się oficjalnie o kandydacie na ołtarze, zwłaszcza, gdy trwa jego proces beatyfikacyjny. A jednak Papież, popularnie mówiąc, nie wytrzymał, nie mógł Jan Paweł II nie wymienić tego nazwiska. Cóż to za ruch bez założyciela. Na Błoniach to nazwisko Papież powtórzył dwukrotnie. I jeszcze, w pierwotnym tekście nie było wymienionego Krościenka. Może lot piątkowy, 6 czerwca, nad Pieninami i Krościenkiem sprawił, że to miejsce zostało wymienione przez Jana Pawła II.

I wreszcie taki pewien zawód. Dlaczego papież mówił, do nas, do Ruchu Światło-Życie tylko o historii? Ale zaraz nawracam się. Przychodzi nowa myśl. Przecież wszystko, co mówił do całego Kościoła w Polsce, mówił do nas, bo jesteśmy jedną z dróg Kościoła.

Dzięki Ci, Ojcze Święty.

ks. Marek Boruc