Zechciejcie uczestniczyć w doświadczeniu Pasterza Kościoła Powszechnego

Czekałam na tę pielgrzymkę Ojca Świętego. Cieszyłam się, że jako Ruch, przygotowujemy się do niej bardziej niż do poprzednich (II, III, IV). Towarzyszyło mi przekonanie, że Ojciec Święty pomoże nam się odnaleźć, zrozumieć sens wydarzeń, wyraźniej zobaczyć cel, do którego zdążamy.

Dziś odnoszę wrażenie, że nie jesteśmy już tacy sami. Ojciec Święty zanurzył nas na nowo w miłości Chrystusa, w tej samej wczoraj, dziś i na wieki. Uczynił to przez swoją modlitwę, przez słowa, postawę, przez swoje cierpienie, które pokonywał mocą ducha, czego nie można było nie zauważyć.

Promieniował miłością do Boga, do ludzi, z którymi właśnie się spotykał, do ziemi ojczystej, do jej historii, którą przecież tworzyli konkretni ludzie. Mówił o nich jak o kimś dobrze znanym i kochanym.

W wierze patrzył daleko w przyszłość i ją także ogarniał swoją miłością. Przypomniałam sobie słowa Księdza Wojciecha Danielskiego chrześcijanin to człowiek dalekowzroczny - okiem wiary oglądający przyszłość.

Zaraz po nich słowa Adama Mickiewicza: o wieści gminna! ty arko przymierza między dawnymi i młodszymi laty. Parafrazując je, odnosiłam do wypowiedzi Ojca Świętego, które ukazując rozległe horyzonty od świętowojciechowej przeszłości po daleką przyszłość Europy zjednoczonej duchową jednością, stawały się taką ,,arką przymierza między dawnymi a obecnymi laty'' .

Te uczucia towarzyszyły mi także podczas spotkania w Krakowie na Błoniach. Z radością i pewnym onieśmieleniem patrzyłam na Ojca Świętego, chłonąc Jego słowa.

Królowa Jadwiga, na słowa kierowane do niej przez Namiestnika Chrystusowego, jak gdyby wychodziła z głębi dziejów i stawała się coraz wyraziściej obecna wśród zgromadzonych na Błoniach. Stawała się coraz bliższą mi osobiście, gdy Ojciec Święty mówił o Jej rozeznaniu zamysłu Bożego w stosunku do jej własnego powołania i w stosunku do powołania dziejowego narodu naszego i narodów Europy. Od Chrystusa wawelskiego nauczyłaś się, Jadwigo królowo, dawać życie za braci. Twoja głęboka mądrość i szeroka aktywność płynęły z kontemplacji - z osobistej więzi z Ukrzyżowanym.

Pomyślałam wówczas o Ruchu, zwłaszcza o jego odpowiedzialnych, o diakonii: jak bardzo pragnęłam, abyśmy potrafili w tym rozeznaniu zamysłu Bożego wobec nas, w dawaniu życia za braci, w mądrości i w aktywności naśladować świętą Jadwigę, królową.

Miarą jej wielkości jest duch służby. Siła ducha, głębia umysłu i wrażliwość serca dawały jej autorytet i posłuch. Zrealizowała wezwanie Chrystusa do miłowania czynem i prawdą. Te zdania charakteryzujące świętą Jadwigę, odnosiłam do służby Świadka, który je wypowiadał. Niosły tyle treści i zajęły moją uwagę tak dalece, że zupełnie zapomniałam o tym, że Ojciec Święty ma przemówić specjalnie do nas, do Ruchu Światło-Życie.

Dopiero gdy przed Anioł Pański Ojciec Święty zaczął mówić: Nasze spotkanie nie byłoby pełne...; przypomniałam sobie, że czeka nas jeszcze wielka radość.

Ruch Światło-Życie, albo - jak się dawniej mówiło - ,,Oazy Żywego Kościoła'' - padały słowa Ojca Świętego powodując wybuch radości.

Pragnę nawiązać do tego doświadczenia, z którym od początku byłem bardzo blisko związany - potwierdziliśmy te słowa gromkimi oklaskami.

Może młodsze pokolenie nie pamięta tego, czym było dla nas, w okresie (...) rządów komunistycznych, doświadczenie ,,Oaz Żywego Kościoła'' .

Uczestniczyłem w tym doświadczeniu jako biskup, i uczestniczyłem całym sercem. Odwiedzałem grupy oazowe razem z ks. Blachnickim, z ks. Franciszkiem Blachnickim. Radowałem się każdym spotkaniem.

Broniłem ruchu oazowego przed zagrożeniami pochodzącymi od ówczesnych Służb Bezpieczeństwa. Wszyscy o tym wiedzieli - zarówno kapłani, jak i sama młodzież - że kardynał z Krakowa jest z nimi, że ich popiera, wspomaga i gotów bronić w razie zagrożenia.

I jeszcze słowa o zawierzeniu Ruchu Niepokalanej, Matce Kościoła oraz wyznanie, że Ruch jest dziełem Niepokalanej i że przyczynił się do zwycięstwa.

To wszystko powiedział Papież (!) Zastępca Chrystusa (!) na ziemi. Boże, dzięki Ci. Radość, radość, radość. Ogromna wdzięczność za tak wielki dar, jakim jest Ruch Światło-Życie.

Człowiek, którego Chrystus wybrał na swego namiestnika, którego obdarował tak przenikliwym wzrokiem wiary, ten człowiek uczestniczył w doświadczeniu Oaz Żywego Kościoła, i to uczestniczył całym sercem.

Czy potrafię pojąć głębię tego daru, czy potrafię go przyjąć, przyjmować codziennie z czcią i lękiem, aby go nie zniekształcić, nie zubożyć? Czy zdołam go prawdziwie przeżyć i odpowiedzialnie przekazać, aby także inni mieli w nim jak najpełniejszy udział?

Ojciec Święty zaświadczył o tym, co było: uczestniczyłem w waszym darze, w doświadczeniu Oaz Żywego Kościoła; a co nam zostawił, zlecił?

Nie wypowiedziane wprost zaproszenie, zachętę: zechciejcie uczestniczyć całym sercem w moim doświadczeniu - Pasterza Kościoła Powszechnego!!!

Wszystko więc, co Ojciec Święty mówił na Błoniach, a także podczas całej pielgrzymki, całe Jego nauczanie jest do nas skierowane.

Ruch jest miejscem urzeczywistniania się Kościoła! Bogu niech będą dzięki. Amen. Alleluja!

Grażyna Wilczyńska