W dniach pielgrzymowania z Ojcem Świętym zniknęło zabieganie, czas przyjął inny wymiar, a radio i telewizor stały się potrzebnym sprzętem. Na falach radiowych rozlegała się żarliwa modlitwa, zacierały się granice między informacją a świadectwem wiary. Na ekranie widziałem tysiące pogodnych, umiejących okazywać swoją radość i troskę, zdyscyplinowanych, chcących słuchać ludzi. Młodzi i starzy pragnęli usłyszeć skierowane do nich słowa Jana Pawła II. Między Ojcem Świętym a tłumem tworzyła się wyczuwalna więź. Słuchano i żywo reagowano na wypowiadane słowa, które były proste i na nowo zapadały w nasze umysły i serca.

Z tych dni pielgrzymowania jest we mnie:

• radość, że żyję, pracuję i mieszkam w kraju, któremu na imię Polska;
• wierzę, że w Bożej misji jest i dla mnie maleńka ścieżynka;
• sumienie, które ciągle muszę nakłaniać, by kolory były zdecydowane. Dobro było dobrem, a zło złem;
• głębsze przeświadczenie, że modlitwa różańcowa to droga do uwielbienia Boga i do wzajemnej ludzkiej miłości - może kiedyś uda mi się być w Żywym Różańcu.

Maria Garbiec