Ruch Światło - Życie. OAZA

II Kongres
Ruchów I Stowarzyszeń Katolickich
1998-2000

Zwykło się mówić dzisiaj o nowej wiośnie w Kościele. Budzi to słuszne nadzieje w perspektywie Jubileuszu 2000. Jest to dar Ducha Świętego dla Kościoła w naszych czasach, którego nie wolno zmarnować. Dzisiaj odnowa Kościoła przebiega w znacznej mierze tą właśnie drogą.

Jan Paweł II, z Orędzia na I Kongres Ruchów Katolickich, Warszawa 1994 r.

I. Cele II Kongresu

1. Włączenie się w przygotowania oraz uczczenie Wielkiego Jubileuszu 2000 rocznicy narodzin Jezusa Chrystusa.
2. Odczytanie miejsca oraz roli ruchów i stowarzyszeń katolickich w Kościele i społeczeństwie u progu trzeciego tysiąclecia chrześcijaństwa.
3. Odnowa duchowa członków ruchów i stowarzyszeń poprzez ponowne przyjęcie mocy Ducha Świętego.
4. Dotarcie z Dobrą Nowiną do najszerszego kręgu ludzi potrzebujących i poszukujących poprzez:
a) zdynamizowanie ewangelizacji prowadzonej przez ruchy,
b) rozpoznanie nowych wyzwań, znaków czasu oraz naszych apostolskich na nie odpowiedzi w takich obszarach, jak: rodzina, młodzież, kultura (środki społecznej komunikacji), życie gospodarcze, życie społeczno-polityczne, ekologia, działalność charytatywna, praca zawodowa.
5. Rozwój więzi wspólnotowych ruchów i stowarzyszeń kształtujących wspólnotę uczniów Chrystusa.
6. Promocja współpracy między ruchami i stowarzyszeniami w środowiskach lokalnych diecezji i parafii.

II. Etapy II Kongresu Ruchów

1997 - czas przygotowania do Kongresu poprzez realizację "Programu przygotowań Ruchów i Stowarzyszeń do Wielkiego Jubileuszu".
I etap - 1998 - Diecezjalne kongresy, spotkania ruchów i stowarzyszeń.
II etap - 1999 - Ogólnopolski Kongres Ruchów i Stowarzyszeń Katolickich.
III etap - 2000 - Pielgrzymki dziękczynne ruchów i stowarzyszeń z okazji Jubileuszu do Betlejem, Jerozolimy i Rzymu.

III. Droga II Kongresu Ruchów

1. Kongres Ruchów jako czas przemiany i odrodzenia duchowego

Trzyletni Kongres winien być przeprowadzony bardziej jako czas przemiany duchowej członków ruchów i stowarzyszeń, a nie jako manifestacja siły duchowej i moralnej ruchów w Kościele i społeczeństwie. Akcent powinien być więc postawiony na przemianę, nawrócenie, odrodzenie duchowe, naukę życia w jedności z Żywym Bogiem w nowych czasach, a poprzez to przygotowanie ludzi do krzewienia wiary w trzecim tysiącleciu. Na pierwszym miejscu stawiamy więc nawrócenie członków ruchów i ich przyjaciół, na drugim zaś sprawy organizacji Kongresu.

W związku z tym należy przeprowadzić w wielu miejscach Polski rekolekcje i skupienia jubileuszowo-kongresowe w oparciu o materiały uwzględniające cele i przesłanie Kongresowe. To one powinny nadawać dynamizm i kierunek duchowy Kongresowi i towarzyszyć ludziom przez czas jego trwania.
2. Formy realizacji przesłania Kongresowego
1997 - Okres przygotowania do Kongresu - przygotowanie programowe i organizacyjne w Ogólnopolskiej Radzie Ruchów Katolickich, diecezjach oraz ruchach i stowarzyszeniach.
I etap - Diecezjalne Kongresy Ruchów Katolickich
- prezentacja działalności ruchów i stowarzyszeń szerokiemu kręgowi społeczeństwa - w czasie spotkania kongresowego - poprzez wystawy z działalności ruchów, festyny, spotkania oraz informację w mediach,
- przeprowadzenie spotkań i rekolekcji dla członków ruchów, mających na celu rozwój i pogłębienie ich więzi z Bogiem przed Rokiem 2000,
- prowadzenie ewangelizacji dla szerokiego kręgu ludzi,
- rozpoznanie dalszych kierunków naszego apostolstwa w wybranych jego obszarach.
II etap - Ogólnopolski Kongres Ruchów Katolickich w Warszawie
- rozpoznanie dalszych kierunków rozwoju apostolatu ruchów w różnych obszarach życia,
- odczytanie miejsca ruchów i stowarzyszeń w Kościele i społeczeństwie w nowym tysiącleciu chrześcijaństwa,
- refleksja nad pogłębieniem współpracy między ruchami w środowiskach lokalnych,
- prezentacja aktualnej działalności ruchów.
III etap - Pielgrzymki Dziękczynne ruchów i stowarzyszeń do Betlejem, Jerozolimy i Rzymu z okazji jubileuszu Roku 2000
- dziękczynienie za Jezusa Chrystusa, Zbawiciela człowieka i świata,
- refleksja nad wcieleniem inspiracji płynących z II Kongresu Ruchów,
- pielgrzymki do świętych miejsc z okazji Jubileuszu.

*****

Treścią II Kongresu Ruchów i Stowarzyszeń Katolickich są słowa Jezusa wypowiedziane do Jego uczniów: Otrzymacie Jego moc i będziecie moimi świadkami, aż po krańce ziemi (Dz 1, 8). Ostatnie lata wskazują na rozwój nurtu stowarzyszeniowego w Kościele w Polsce. Mówi się o wiośnie ruchów, obecnie ponad 4% Polaków deklaruje się jako uczestnicy ruchów i stowarzyszeń katolickich. Jednak radość z takiego rozwoju, nie powinna uśpić naszej potrzeby stałego nawracania się i rozeznawania, ku czemu Pan wzywa nas dzisiaj, na progu trzeciego tysiąclecia.

Otrzymacie jego moc

Jesteśmy wezwani, aby przyjąć na nowo łaskę i moc Ducha Świętego. Aby się na nią otworzyć trzeba:
- usłyszeć wołanie o Ducha Świętego w sobie i w społeczeństwie, w którym żyjemy,
- przyjąć działanie Ducha Świętego w świecie i Kościele.

Działanie to jest po części kontynuacją doświadczeń z przeszłości, po części zaś jest nową mocą, niosącą nowe przesłanie. Ci, którzy dzięki odwadze serca otworzą się dziś na działania Ducha Świętego, będą zdolni do dawania świadectwa.

Spośród całego bogactwa łaski Ducha Świętego dziś szczególnie pragniemy wyprosić dla siebie i innych:
- łaskę nadziei, która nie jest tanią iluzją lepszego świata, lecz odkrywaniem głębi życia, często pośród cierpienia, słabości, braku perspektyw, nędzy moralnej i materialnej,
- łaskę miłości nieprzyjaciół, pośród których żyjemy, pracujemy (chodzi nie tylko o przyznanie, że są tacy, ale o kochanie ich Jezusową miłością na co dzień),
- łaskę odwagi życia zgodnie z naszym sumieniem i Ewangelią - "przyjdź Światłości sumień".

Prostota serca, która w swojej świeżości i odwadze przyjmuje działanie żywego Boga, w każdym czasie nowe, winna nam towarzyszyć przez cały czas trwania II Kongresu Ruchów i Stowarzyszeń.

Będziecie Moimi świadkami

Być świadkiem Chrystusa to kolejne wezwanie i zarazem łaska, o jaką prosić będziemy w czasie trwania Kongresu. Dziś nie jest łatwo świadczyć o Chrystusie w naszym życiu codziennym, zawodowym i publicznym, szczególnie, kiedy doświadczamy ośmieszenia, wrogości lub obojętności na przesłanie Ewangelii, gdy czynem i słowem ją przekazujemy, gdy dzielimy się z innymi. Wierność codziennemu dawaniu świadectwa w sytuacjach trudnych, bolesnych, wymagających odwagi i cierpliwości jest darem, którego pragniemy poszukiwać w czasie trwania Kongresu. Jak świadczyć, aby jednocześnie szanować przekonania innych, a z drugiej strony, by w słowach i czynach ukazywać Chrystusową miłość do każdego człowieka, zarówno przyjaciela jak i wroga? Odpowiedzi na to pytanie szukać chcemy w jedności z patronami naszego narodu: św. Wojciechem, św. Stanisławem, św. Andrzejem Bobolą i wielu innymi, których Pan nam dał w historii wiary naszego narodu.

Pragniemy kontynuować nasze rozeznanie z I Kongresu w obszarach apostolstwa, które uważamy za ważne: ewangelizacja, rodzina, młodzież, zaangażowanie w życie społeczne, polityczne oraz gospodarcze, kultura (środki społecznej komunikacji), troska o życie (ekologia), praca charytatywna i zaangażowanie w parafii i Kościele lokalnym.

Aż po krańce ziemi

Są takie obszary w naszym życiu, które określić możemy jako kraniec ziemi swego serca, miłości i posługi innym tak, że nie są one bezgraniczne. Ci najbardziej oddaleni, których nie obejmujemy swoją troską, są szczególnie uprzywilejowani i winni być przez nas przyjęci jako nasi bliźni w potrzebie. Jest wiele obszarów w naszych sercach oraz w świecie, które nazwać możemy krańcem, granicą miłości i świadczenia. Krańcem może być czasami sytuacja kryzysów, napięć dnia codziennego, walki duchowej, jaka się toczy wokół nas. Czasami tym krańcem mogą być osoby najbliższe, rodzina, własna praca, wszystko czego nie obejmujemy wystarczającą troską.

Swoistym "krańcem ziemi" są dzieci nienarodzone, rodziny skłócone lub rozbite, osoby uzależnione i ich rodziny, bezdomni, głodujący, bezrobotni, więźniowie, ludzie żyjący w nędzy materialnej i duchowej, osamotnieni, ludzie starsi bez opieki, chorzy, cierpiący zarówno fizycznie, psychicznie, jak i duchowo, ludzie o innych poglądach ideowych, zranieni wewnętrznie, ludzie sukcesu i bogaci, ci, którzy utracili wiarę w bogactwo swego człowieczeństwa, utracili sens i nadzieję, członkowie mafii, bezradni wobec przemocy w rodzinie i na ulicy. Czy krańcem ziemi nie są te obszary życia społecznego, w których życie toczy się poza prawem i uczciwością, zatrute środowisko ekologiczne, prymitywna walka o władzę i wpływy?

Wszystkich, którym bliski jest nowy powiew Ducha Świętego, zapraszamy do włączenia się w prace II Kongresu Ruchów i Stowarzyszeń Katolickich. Prosimy też o modlitwę oraz ofiarowanie swoich cierpień i trudów w intencji tego dzieła, tak aby Kongres wydał jak największe owoce zarówno dla poszczególnych ruchów i stowarzyszeń, jak i całego Kościoła w Polsce, a także dla naszej Ojczyzny.

Organizatorzy II Kongresu
Ruchów i Stowarzyszeń Katolickich Ostatnia modyfikacja: 14.11.1997 r.