Skuteczny znak

Gdy później odkrywałem swoje powołanie w Kościele, jako powołanie do kapłaństwa, ogromnie pragnąłem realizować ideał Chrystusa Sługi w sobie. Stawał mi się bliższy przez studium Pisma św. i teologii biblijnej. Poza tym doświadczałem na co dzień realizacji tego ideału w Ruchu Światło-Życie, w którym tkwiłem już całkowicie. Ruch mnie pochłonął. Na swoim prymicyjnym obrazku napisałem słowa wyjęte z 61. rozdziału Księgi Izajasza: Duch Pański spoczywa na mnie, gdyż Pan namaścił mnie i posłał, bym ubogim niósł dobrą nowinę, więźniom głosił wolność, niewidomym przejrzenie, abym obwoływał rok łaski od Pana. Słowa te, którymi Chrystus objaśnił swoją misję Sługi Pańskiego, Sługi Jahwe, stały się dla mnie bardzo ważne. I chociaż był we mnie lęk, czy jestem godzien, by się podpisać słowami, które Chrystus odniósł do siebie, czy nie jest to zuchwałość z mojej strony, to przyszła odpowiedź, że to nie ja sam biorę sobie te słowa, ale że to Pan je daje. Że nawet nie słowa są tu ważne, ale ważna jest misja Chrystusa, którą mam uobecniać. A zatem, jeżeli ma to być misja Chrystusa, to w tym samym co Chrystus zawołaniu. Realizowałem tę posługę tak, jak umiałem. Wydawało mi się, że jednym z najważniejszych znamion tej służby jest ubóstwo, więc bardzo pragnąłem tak żyć, żeby się nie wyróżniać. Bałem się, żeby tym co posiadam kogoś nie przytłoczyć, żeby tym nie zamknąć komuś drogi do Ewangelii, bowiem kapłan, który "szpanuje" tym co posiada, może zamknąć drogę do Pana Jezusa. Starałem się tak żyć, żeby nie wyróżniało mnie to, co posiadam. Starałem się żyć w postawie zapomnienia o sobie.

Kiedy dzisiaj patrzę na doświadczenie mojej ówczesnej kapłańskiej posługi, to widzę je z większej perspektywy, widzę moje błędy, niedociągnięcia. Wydaje mi się, że nie dorastam do tych słów, które wypisałem na prymicyjnym obrazku. Może stąd też zrodziła się przed laty potrzeba, żeby być w gronie kapłanów, którzy, podobnie jak ja, chcą w życiu realizować ideał Chrystusa Sługi. Nawet nie oczekiwałem, że to się stanie tak szybko, że tak szybko odnajdę taką wspólnotę.

W 1990 roku, w sierpniu, na Podsumowaniu Oaz w Krościenku, temat ten powrócił. Nie było czasu, żeby się zastanawiać. Bardzo szybko, może w ciągu godziny, może krócej, już teraz nie pamiętam, podjąłem decyzję - chcę być we Wspólnocie Kapłanów Chrystusa Sługi. Byłem jednym z tych, którzy na nowo reaktywowali swoją decyzję wejścia do Unii Kapłanów Chrystusa Sługi.

Decyzja ta była jednak przygotowywana latami bycia w seminarium, wspólnymi spotkaniami w gronie braci-kleryków, dzieleniem się Ewangelią, dzieleniem się doświadczeniem Kościoła. Wyjeżdżaliśmy na różne rekolekcje, niekoniecznie oazowe i dzieliliśmy się doświadczeniami. Mieliśmy wspólne z braćmi z Białegostoku doświadczenie kleryckich oaz modlitwy. To wszystko przygotowywało moje serce do tego, by być we Wspólnocie Kapłanów Chrystusa Sługi. Pierwsze lata po powrocie z Krościenka w naszej łomżyńskiej wspólnocie budziły dużą nadzieję. Trwaliśmy w niej niezłomnie i spotkania nasze były bardzo owocne. Dokonywało się w nich dzielenie życiem, wspólna modlitwa, rodziły się pomysły i inspiracje do posługi. Był też element formacji intelektualnej. Wydawało się nam, że wspólnota bardzo szybko się rozrośnie i że będzie dużą grupą. Tak się jednak nie stało. Kiedy już było nas na spotkaniach coraz więcej, jakby zamierał duch braterstwa. Spotkanie sprowadzało się do bardzo ogólnikowych i płytkich doświadczeń. Z czasem, po którychś wakacjach, nie spotkaliśmy się już więcej. Pozostawało pragnienie w sercu i myśl o tym, że trzeba doprowadzić do wznowienia spotkań. Tak się stało w tym roku. Wśród tych samych, a także nowych braci, wspólnota się rozwija. Jestem za to szczerze Panu Bogu wdzięczny, ponieważ nie jestem sam, są obok mnie inni, którzy podobnie jak ja czują, pragną, zdążają do wspólnego celu. Cieszę się, że w tej wspólnocie są już ci, którzy kiedyś byli moimi uczniami w szkole, później w seminarium wzrastali przy mnie, a dzisiaj są kapłanami. To bardzo cieszy, raduje.

Wspólnota jest dla mnie miejscem doświadczenia braterstwa - to po pierwsze, miejscem dzielenia się posługą kapłańską oraz doświadczeniem środowiska uczniów Pana Jezusa. To są trzy najważniejsze elementy.

Czego pragnę? Tego, by Wspólnota Kapłanów Chrystusa Sługi stawała się znakiem skutecznym, tzn. przyciągającym innych. Widzę ogromną potrzebę takiego poszerzania wspólnoty. Pragnę, by środowisko wspólnoty stawało się coraz bardziej żywym i dającym życie, żeby nie było tylko trwaniem konsumpcyjnym - bo mnie jest z tym dobrze, bo dla mnie jest to owocne.

ks. Aleksander Suchocki, Łomża