Czy istnieje Wspólnota Chrystusa Sługi w Ruchu Światło-Życie?

Z punktu widzenia prawa - nie istnieje. Jak dotąd, w postaci prawnej istnieje w Ruchu jedynie żeńska diakonia stała: Instytut Niepokalanej, Matki Kościoła. Bogu niech będą za to dzięki!

Przy boku Ojca Założyciela, ks. Franciszka Blachnickiego zaistniała w roku 1984 w Carlsbergu Wspólnota Kapłanów Chrystusa Sługi. Czterech kapłanów przyjęło święcenia i prawnie zostali inkardynowani do diecezji Kardynała Prymasa: dwóch do diecezji gnieźnieńskiej i dwóch do archidiecezji warszawskiej. Ksiądz Prymas zgodził się wówczas, aby realizowali służbę kapłańską w polskim ośrodku "Marianum" w Niemczech, zgodnie z jego celami. Na rok czasu Ksiądz Prymas przyjął też projekt statutu zalecając jego weryfikację w toku życia jego zasadami.

Sługa Boży ks. Franciszek Blachnicki, gdy był jeszcze w Polsce, myślał o męskiej stałej diakonii. Myślał właściwie o niej od początku ruchu oazowego. Przez Kopią Górkę przewinęło się kilkanaście osób, które próbowały przy Ojcu realizować ideał stałej diakonii męskiej, a więc życie radami ewangelicznymi. Były też próby Wspólnoty Kapłanów Chrystusa Sługi.

W swoim testamencie Ojciec Założyciel wyraził kilka pragnień, wśród nich i to: Czy powstanie Wspólnoty Kapłanów Chrystusa Sługi także należy do tych zadań, przed wypełnieniem których trudno byłoby mi śpiewać radosne "nunc dimittis" (śpiew Symeona teraz o Panie wypuszczasz sługę swego w pokoju - dod. HB).

Już tyle razy dochodziłem w tym punkcie do stwierdzenia: Chyba do tego dzieła nie jestem powołany. Może tu leży to moje mojżeszowe: "nie wejdziesz tam?!"

Miłosierdzie Boże jest nieograniczone, dobroć Niepokalanej niepojęta! Ale - byłby to już dla mnie chyba "nadmiar dobroci" Więc zostawiam to Tajemnicy Bożych wyroków i Bożej Miłości.

Pragnienie Założyciela jest dla oazowiczów święte. W roku 1980 Ojciec Franciszek podpisał 11 kwietnia projekt statutu Unii Kapłanów Chrystusa Sługi. Od tamtego czasu odbyło się kilkanaście, a może nawet kilkadziesiąt rekolekcji kapłańskich, w których na różny sposób przyswajano sobie szczegóły "Unii". Jej statut mówi najpierw o naturze, duchowości, a następnie o wymaganiach odnoszących się do życia osobistego, wspólnotowego i do wymiaru apostolskiego kapłanów. Jest też zarys jej struktury.

W roku 1983 weszło nowe prawo kanoniczne, soborowe. Pojęcie "unii" w nim zniknęło. Pozostaje natomiast pragnienie Kościoła, aby kapłani pielęgnowali formy życia wspólnotowego. Pojęcie "unii" możemy rozumieć jako nazwę własną. Zaś całość jej propozycji traktować jako nadal aktualną.

W ostatnich latach przyjęliśmy, w związku z powyższym, następujące elementy formalne:

1. Kandydat do Unii Kapłanów Chrystusa Sługi składa prośbę o przyjęcie, mając rekomendację przynajmniej jednego z jej członków.
2. Momentem przyjęcia jest Eucharystia, w której:
   - kandydat odmawia modlitwę codziennego oddania się Chrystusowi Słudze (tekst ks. Wojciecha Danielskiego),
   - wkłada ręce w dłonie Biskupa Delegata Episkopatu Polski ds. Ruchu Światło-Życie lub Moderatora Generalnego Ruchu.
3. Szczególne daty sprzyjające przyjęciu do Unii:
   - Święto Matki Kościoła (COM - dzień moderatora),
   - Chrzest Pański (odpust w kaplicy Chrystusa Sługi w Krościenku),
   - Podsumowanie Oaz w sierpniu,
   - Coroczne rekolekcje Kapłanów Chrystusa Sługi.
4. 29.08.1990 r. otwarliśmy Księgę Kapłanów Chrystusa Sługi. Aktualnie jest wpisanych 68 osób.

W artykule pytamy czy istnieje Wspólnota Chrystusa Sługi w Ruchu Światło-Życie? Nie ma pytania jedynie o kapłanów, ale o wspólnotę, a więc również o mężczyzn świeckich - nie kapłanów.

Na dziś mogę jedynie odpowiedzieć, że przewijają się powyższe pytania. W czasie kadencji aktualnego moderatora generalnego próby realizacji męskiej diakonii stałej miały też miejsce.

Czy dziś pytanie jest aktualne? Nie mam wątpliwości, że tak. Jakie warunki trzeba spełnić?

1. Modlitwa o takie powołanie;
2. doświadczenie Ruchu Światło-Życie;
3. pragnienie życia radami ewangelicznymi (czystość, ubóstwo i posłuszeństwo);
4. kierownictwo duchowe.

Ks. Henryk Bolczyk