Świadectwo

Latem pojechałam na rekolekcje oazowe dla nauczycieli. Pamiętam pytanie ks. Henryka, postawione w pierwszy wieczór: po co przyjechałam i czego oczekuję. Odpowiedziałam: przyjechałam naładować się jak akumulator, by potem oddać to, co otrzymałam. Były to dni trudne, pełne pytań, buntu, łez, ale i radości. Buntu - bo chcąc iść dalej za Chrystusem, znaczyło zwalczyć w sobie błędne pojęcia, przyzwyczajenia, pokonać smutek i pewną nieśmiałość, a radości - bo poznałam i pokochałam Jezusa i poczułam, że mogę być Jego narzędziem. II i III stopień przeżyłam mniej zbuntowana, bardziej pokorna. Najważniejsze po III stopniu było to, że zaakceptowałam siebie, wygląd, charakter, stan cywilny, a mój zawód pokochałam. Dało mi to wewnętrzny spokój i porządek. Wtedy też wypowiedziałam swoją gotowość służenia Panu przez Ruch. Przyszedł też dzień podpisania deklaracji Krucjaty Wyzwolenia Człowieka. W czasie letnich rekolekcji zaczęłam czytać i rozważać Pismo święte, z czasem odkrywając je coraz głębiej. Zmieniła się moja modlitwa: odklepywany pacierz stawał się dialogiem z Bogiem, przestawałam zagadywać Boga, a nauczyłam się Go słuchać.

Później rozpoczęła się służba w Diakonii Nauczycieli w moim mieście, w grupach ewangelizacyjnych, latem na rekolekcjach. Początki były trudne. Odczuwałam wtedy wielką pomoc Matki Bożej, patronki Ruchu, a moją częstą modlitwą był różaniec.

Moje nawrócenie nie było jednym momentem. Wiem, że to, co rozpoczęło się na tamtych rekolekcjach - trwa. Przez cały ten czas wiele otrzymałam. Świadoma jestem odpowiedzialności za moich bliźnich. Chcę im przybliżać Jezusa. Spłacam z radością to, co kiedyś sama otrzymałam.

Renata