Spotkania w drodze

Człowiek ziemia niezbadana

Łudziłam się, że idealizm z czasów Kanta, Kartezjusza czy Hegla już minął. Tymczasem przede mną stał ktoś, kto wierzył w słowa owych filozofów i ślepo brnął drogami, które mu wyznaczali. To oni przecież twierdzili jakoby podstawowym pytaniem naukowym było pytanie "jak?". A w takim podejściu nie ma miejsca dla Boga, bo nie wiemy np. jak jest zbudowany, gdyż jest niewidzialny, niematerialny. Nie da się Go zmierzyć czy zważyć...

O realizmie nie wiedział nic. Pytanie: dlaczego coś istnieje? - wprowadziło go w zakłopotanie, lecz szybko odrzekł, że jest niepotrzebne, bo nie naukowe...

Święty Tomaszu z Akwinu! - chciałoby się wykrzyknąć. A Ty tyle razy tłumaczyłeś, że idealizm burzy; realizm buduje i że trzeba odczytywać rzeczywistość istniejącą, a nie tworzyć w umyśle coś, czego nie ma, jakieś idee uznawać za byty.

Nie chciałam dyskutować. Pragnęłam dać świadectwo mojej wiary, opowiedzieć o tym, jak Bóg jest obecny w moim życiu. Tymczasem on nie chciał słyszeć o wierze - Boga nie ma - powtarzał. Po takich słowach chce się uciec szybko gdzieś, byle gdzie, i zapłakać - Panu Bogu "w kołnierz". Albo krzyknąć, że to nieprawda lub uczonymi dyskusjami wykazać Jego istnienie.

Jakże niezbadaną ziemią jest człowiek, przed którym stoję... Nie wiadomo, jaka jest jej "historia", jak bardzo jest wyjałowiona i ile potrzeba tego "nawozu" Ewangelii, aby zaczęła rodzić dobre owoce.

Trudna jest ta ewangelizacja... Ciężko wcielać w życie słowa, które wypowiedział Ojciec Święty: Zanieście przyszłym pokoleniom świadectwo wiary, nadziei i miłości chrześcijańskiej... Świat was potrzebuje. Potrzebuje was Kościół. Budujcie i umacniajcie na polskiej ziemi cywilizację miłości... i nie żałujcie na ten cel młodzieńczego entuzjazmu, wysiłku ani ofiary (Poznań, 3.06.1997).

Nie chcę żałować, Ojcze Święty, mego młodzieńczego entuzjazmu! Nie zniechęcam się, mimo że nieraz daje mi w kość pycha własna.... Ale jak głosić Boga Żywego, kiedy ktoś zamyka uszy? Trudno czasem pamiętać o tym, że człowiek, z którym właśnie rozmawiam, jest kochany przez Boga, a jego "inność" nie polega na tym, że jest gorszy czy zły. Przecież skąd mogę wiedzieć dlaczego ktoś nie wierzy w Pana Boga i potępia miłość? Może niełatwo uwierzyć w coś, czego się nie doświadczyło? A wiary nie da się przekazać komuś na siłę, miłości także. To wielka łaska! Niekiedy i ja sama mogę zniekształcać obraz Boga, bo jeśli ktoś widzi rozdźwięk pomiędzy życiem a wiarą, ja staję się nieczytelna. Nie dziwi wtedy fakt, że ludzie nie chcą być takimi właśnie chrześcijanami. Stąd ciągle muszę się nawracać. Nawracać się i służyć, nie sobie, lecz Panu Bogu i drugiemu człowiekowi: Musimy głębiej rozważyć ewangeliczny obraz Chrystusa - pisze ks. kard. Wyszyński - Chrystusa na kolanach myjącego nogi swych uczniów w wieczerniku. Wówczas lepiej zrozumiemy, jaki ma być właściwy styl naszej postawy i współżycia - na kolanach przed braćmi.

Zdałam sobie sprawę, że często w ewangelizacji zapomina się o służbie wobec drugiego człowieka. Słowa to nie wszystko... Czy ja jestem ofiarna? Bo bez ofiary nic byśmy nie uczynili, bez tej materialnej i duchowej. Potrzeba więc modlitwy, podejmowania postu, jałmużny, a czasem zaś po prostu umycia naczyń. Taka postawa przybliża do ludzi, ale to nie znaczy, że mogę się chlubić, bo wynalazłam "przepis na ewangelizację". Człowiek nadal jest dla mnie ziemią niezbadaną. A dla Pana Boga? Dla Niego dobrym znajomym, dlatego Jemu muszę oddać tę drogą mi osobę. O czym doskonale wiedział Sługa Boży ks. Franciszek Blachnicki, który w swoim pamiętniku życia wewnętrznego tak napisał:

Ostatnia rozmowa z Z. stała się okazją do uświadomienia sobie pewnej mojej wady, pewnego błędu w moim postępowaniu. Błąd ten polega na pragnieniu narzucania komuś swojej woli. Chciałbym kogoś namówić do jakiegoś dobra, przekonać go do jakiejś idei, a zapominam o tym, że rzeczą Boga wyłącznie jest przemówić w duszy czyjejś i pociągnąć ją skutecznie wzwyż. Ja mogę starać się o to, mogę komuś w rozmowie przedstawić owo dobro, o które mi chodzi, przekazać komuś motywy skłaniające do danego dobra, ale na tym moje zadanie się kończy. Potem muszę się pokornie ugiąć przed wolą Bożą, pozostawić Bogu dalsze działanie, czekać aż On przemówi.

Panie Boże, który jesteś Miłością, Radością i Pokojem, proszę Ciebie, aby nie było we mnie pokusy zbawiania świata, lecz niech Tobie zawierzam nieustannie tych, którzy są dla mnie ziemią niezbadaną...

Hanna Budniaczyńska