`Chrzest Polski
 Przedstawienie teatralne w trzech aktach.

Akt pierwszy:
Dwór Mieszka
Zjazd Starszyzny plemienia Polan

Osoby:
Mieszko I , Sydbór, Dobrosław,
Starszyzna-Jaksa Czarny,Jaksa Biały,Krzywogęba + kilku statystów,stolnicy,dwórki.

Akt drugi:
Mieszko i Dobrawa
zaślubiny i przygotowania do chrztu

Osoby:
Mieszko,Dobrawa,Sydbór,Dobrosław
orszak Dobrawy,dwórki

Akt trzeci:
Chrzest Mieszka
Osoby:Mieszko ,Dobrawa,wszystkie osoby grające wcześniej oraz kapłan i Biskup Jordan.

Akt pierwszy

Narrator:
Rok 963. Dwór Mieszka. Zjazd starszyzny plemienia Polan.
Dzień naznaczony do zjazdu nadszedł wreszcie.
Kneź siedział na podwyższeniu i łaskawie wszystkich przyjmował twarzą, jak mógł wesołą.
 A był to pan, który gdy chciał umiał się srogim, ale i łaskawym okazać, więc dnia tego z kolei witając ziemiany, każdego wiedział o co spytać, czym mu pochlebić, aby dobrej myśli był. Tuż też cześnicy stali i stolnik, z kubkami i dzbany, a na stole jadło dymiło. Sadzał kneź podle i wesoło rozmawiał. Gdy około południa zjechali się wszyscy wezwani, izba niemal była pełną i panował w niej gwar a ochota wielka. Miód coraz rozwiązywał języki.
 I Dobrosław i brat pański Sydbór i inna mnoga starszyzna, urzędnicy dworscy nalewali a przymuszali pić i jeść, bo taki był zawsze zwyczaj gościnności słowiańskiej, iż przymusem ujmowano wstrzemięźliwych przez grzeczność gości.
 Gdy więc tu zawzięło się mocno na ochotę i wesele, Mieszko wstał, jako dobry pan mieszając się między swych ziemian. Czy z umysłu, czy trafunkiem, kilku do siebie najstarszych ściągnąwszy, o wojnie począł mówić naprzód, i rozmawiając z niemi wywiódł ich do bliskiej komory, której okna w podwórze wychodziły.
 Tu też ławy były do koła i stolica dla knezia. 

Mieszko:
 — Wojnie końca nie ma —  Niemcy się zmagają, z Czechami przymierze uczynili, Ugrów przepędzili do ich łożysk, teraz nam całą siłą na karki siędą.
Jaksa Czarny:
 — Słyszeliśmy, miłościwy panie —  żeście do czeskich kneziów jeździli — azaliż i my z nimi pokoju mieć nie będziemy?
Narrator:  Milczenie  stało się wielkie.
Mieszko: — Byłby pokój i przymierze —  ale cóż? Chrześcijanami są i z nami trzymać nie mogą.
 Narrator: Wszyscy posępnie usta zamknęli.
Mieszko: — Dziś, czy jutro — nowa wiara wnijdzie i do nas. Weszła ona już, wchodzi co dzień, opierać się jej trudno — pokój by nam przyniosła.
Krzywogęba: — Przebaczcie miłościwy kneziu — przebaczcie. Pokój by może ona przyniosła od margrafów, gdybyśmy im nogami dali się deptać, ale doma by nie było pokoju. Nasze serca przyrosły do bogów naszych i obyczaju, lud prosty i władycy zarówno, jedno wierzą i trzymają. — Gdyby starszyzna poszła w jedną, a lud w drugą stronę, mielibyśmy wojnę nie tylko w domu, ale w izbie i na ławie i na posłaniu naszym.
Narrator:  Szmer cichy zdawał się potwierdzać te słowa.
 Miszko: — A nie także samo było w Czechach, gdy ratując się, wiarę nową przyjmowali? — Dziś przecie już nie czuć i nie widać tam, aby się kto burzył i opierał. Ludowi po lasach zostawić trzeba czas, a starszym poczynać, od nich poszło tam coraz głębiej.
Narrator:  Spojrzał Mieszko po starszyźnie zasępionej mocno i posmutniałej.
Mieszko:  — Nikomu  nie wesoło się ze skóry odzierać, rozstawać z tym, co ojcom i dziadom służyło, ale cóż nóż na gardle mamy. Niemcy coraz głębiej idą i zawojują nasze ziemie. Od ujścia Łaby po Odrę, wszystko to nasze, co dzień kawałek wydrą nam, jakby żywego mięsa, damyż sobie najlepsze ziemie i lud zabierać? 
Jaksa Czarny:  — Bić się trzeba! bić się, bić dzień i noc, napadać i mścić.
Mieszko: — Siła stokroć od naszej większa, nie zmożemy ich —a i swoi z nimi idą. Co począć?
Narrator:  Na to pytanie długo nie było odpowiedzi, Jaksa Biały który dotąd milczał, ruszył się, po nad głowę rękę podnosząc.
 Jaksa Biały: — Siedzę od serbskiej granicy — patrzę na niemieckie roboty, zdrajcą nie byłem i nie będę — ale Niemca złego nie zmożemy siłą ino chytrością. Ściga nas jako pogan, udajmy że chrześcijanami być chcemy, abyśmy wypoczęli i stali z nim na równi. Nie ma co czynić, ino to, nie ma co poczynać tylko Czecha chytrego naśladować. Wówczas wilk ten krwi naszej chciwy Gero i Wigmany i wszystkie złe duchy ich, odstąpić będą musieli, przymierze uczynić aby ich w nie jak w matnię zaplątać...
 Narrator: Śmiało i żywo to wypowiedziawszy, spuścił głowę Biały i zamilkł... Mieszko po kolanach swych dłoniami się uderzył...
Mieszko:  — Jakso mój — złote mówisz słowa... Złote słowa twoje!
 Rozumu się u ludzi i z cudzego doświadczenia uczyć trzeba... Nie wszystko żelazo robi i siła... chytry zwycięża...
 Narrator: Inni coś mruczeli, ale nie oburzając się.
 Mieszko: — Jedno powiem wam — choć mnie o słowo trudno, języka nie mam jako drudzy — jedno rzeknę — co bądź poczynać będę, co zrobię i gdzie pójdę niechaj was serce nie boli — nie gwoli złemu uczynię — ale gwoli temu, aby nam i plemieniowi było dobrze... Szerokie ziemie nam należą... Czech? Czech nam Chrobaty wziął, Czech nam Śląsk zajął... hen! dalej po Wisłę, za Wisłę, nasz to język, ziemia nasza, po morze do Łaby... za Odrę... wszystko to nasze... wszystko weźmiemy rozumem wprzód ważąc, a potem miecza i krwi nie żałując...
 Cesarz na zachodzie... na wschodzie my być powinni Cesarstwem. Nie ja — syn — wnuk może... ale to musi być!! to będzie.
 Narrator: Wstał mówiąc — słowa zdawały mu się mimo woli rwać z ust, aż nagle, jakby się opamiętał, że za dużo rzekł, zamilkł.
 Jaksa Biały a za nim drudzy wstali z ław, ręce popodnosili do góry i — mimo woli wyrwało się im z ust...
Wszyscy:  — Tak będzie! tak będzie!!
 Narrator: I Jaksa dodał.
Jaksa Biały: — Miłościwy panie! nie pytaj — czyń! — Tyś pan, tyś Kneź, masz siłę, masz wolę — niech gawiedź mruczy! ty idź i czyń...
 Mieszko: — Idźcież za mną i ze mną!
Narrator:  Uderzył się w piersi.
 Wszyscy: — Pójdziemy! 
Narrator:  We drzwiach komory na okrzyk ten zjawiło się kilku z pierwszej izby, ci nie wiedząc nawet dlaczego wołano i co chciano, okrzyk ten powtórzyli w progu, od progu dostał się za stół... Powstawali ziemianie wołając... 
 Wszyscy: Mieszko żyw i zdrów niech będzie! na długie lata! na długie lata...

 Akt  drugi
Narrator: Mijały miesiące i lata na nieustannych wojnach i potyczkach z Niemcami, Wieletami, okrutnymi Lutykami i bitną grupą plemion Słowian Połabskich. Bawił wtenczas również Mieszko na dworze Bolesława I Srogiego i córkę jego Dobrawę poznał. Nareszcie wrócił i oczekiwał teraz z niecierpliwością przybycia czeskiego dworu z kniehinią. W końcu przybyli i rozpoczęło się wesele kilka dni trwające. Uczty, pląsy, zabawa i nie ustawały stoły pańskie. 

Czwartego rana sam na sam naradzał się kneź z Sydbórem i Dobrosławem, gdy śpiewając, z wesołą swą twarzą i pańskim wejrzeniem weszła Dubrawka. Na widok jej pogodniejsze też oblicze przybrał Mieszko, a oczyma swoim towarzyszom wskazał, aby ich samych zostawili.

  Dubrawka: — Mieszku, weseliliśmy się ochoczo trzy dni całe, czas przystępować do dzieła!
Narrator:  Mieszko popatrzył trochę zdumiony...
 Dubrawka:— Duchowni czekają... nie ma co zwlekać i nawracanie a chrzest rozpoczynać należy.
Mieszko:  — Piękna kniehini moja — jeśli niewiasty twojego dworu zechcecie nawracać — czyńcie, proszę, ale co do mojego narodu — zostawcie mnie staranie. Jedyny to sposób byłby, żeby nic nie uczynić lub głową nałożyć — gdybyśmy się porwali nagle i nie przygotowawszy...
Narrator:  To mówiąc wstał  śmiejąc się i rzekł do niej...
Mieszko:  — To moja sprawa...
 Stała jeszcze zdumiona i trochę zmieszana Dubrawka, gdy kneź dodał.

 Mieszko:  — Jeden z tych, których wyście z sobą przywieźli, wczoraj o mało życiem nie przypłacił nieostrożności... bo go ledwie z rąk zajadłych ludzi wyrwano. Twoi Czesi nie zdali się do nawracania bo nas nie znają. Miłościwa pani, damy im podarki bogate, ale ich stąd odprawim do domu...
Narrator:  Dubrawka, która najwięcej liczyła na swój dwór, zasmuciła się bardzo, lecz Mieszkowi  przeciwstawić się nie było sposobu... Z twarzy mu patrzało, że choć śmiał się, ale żelazną miał wolę...
Mieszko:  — Nie zlęknież się zostać tu wśród nas pogan, samej? 
 Narrator: Dubrawka, choć może w istocie czuła trwogę, okazać się jej wstydziła. Męska jej dusza brzydziła się nią.
Dubrawka:  — Z wami przecież zostanę — obawiać się nie ma czego...
Narrator:  Mieszko się jej dziękczynnie uśmiechnął.
Mieszko:  — Ja  znajdę duchownych, wyszukam ludzi — godzinę naznaczę, a gdy ta przyjdzie i powiem, że chrzest muszą przyjmować — przyjmą... Kto się oprze — zginie. Lecz nim się to stanie, mój dwór i moje wojsko, moim być musi, aby mi naród nie był groźnym... W jednym dniu odmieni się twarz tej ziemi... a no, dzień ten ja jeden wiem...
 Miłościwa moja — ja sam poganinem jeszcze jestem... nawróćcie wpierw mnie i nauczcie... słucham was często i nie rozumiem. Co u nas cnotą było, u was jest występkiem; co u was się zowie pięknem, nam się wydawało złym.
 — Mięsa mi zakazują jeść... a skądże ja wezmę siłę?
 Zemsta zabroniona, a któż się mnie  lękać będzie.
Narrator:  Dubrawka słuchała go... i z wolna może przekonała się, że to nawrócenie, które się jej tak łatwym wydawało... było dziełem nie jednego słowa...

Akt trzeci

Chrzest Mieszka

Biskup Jordan:

Pytam każdego z Was:
Czy wyrzekacie się grzechu, aby żyć w wolności dzieci Bożych?

W: Wyrzekamy się.

W: Wyrzekamy się.

W: Wyrzekamy się.

W: Wierzymy.

W: Wierzymy.

W: Wierzymy.

Wszyscy: Amen

Gloria Patri, et Filio, et Spiritui Sancto. Sicut erat in principio, et nunc, et semper, et in saecula saeculorum. Amen.
Koniec

Dwa pierwsze akty są z nagranym dubbingiem(w załączniku)

Akt trzeci,na podkładzie Bogurodzicy(w załączniku).

Na zakończenie po chrzcie Mieszka  pieśń
 (w załączniku) „Gdzie chrzest tam nadzieja”
Rekwizyty wg własnego pomysłu.
Stroje – z teatru lub wg własnego pomysłu.

Przygotowała Centralna Diakonia Społeczna Ruchu Światło - Życie